یعنی چه
این عبارت یک شبهجمله ترکیبی عربیالاصل است که در زبان فارسی به عنوان ذکر شکرگزاری، ابراز خرسندی، رضایت از وضعیت و نسبت دادن نعمتها و توفیقات به خداوند در کلام روزمره و نوشتاری به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این واژه با کسرهٔ حرف «ب»، سکون «م»، کسرهٔ «د» متصل به لام مشدد اسم جلاله به صورت «بِحَمدِالله» انجام میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این پرسش بر اساس تعداد حروف درخواستی معمولاً «بحمدالله»، «الحمدلله» یا «شکر خدا» است.
به انگلیسی
برای انتقال حس شکرگزاری یا بیان وضعیت مساعد در زبان انگلیسی از این عبارات استفاده میشود.
به عربی
عبارت «بحمدالله» خود ریشه عربی دارد و در فصیح و معاصر کاربرد دارد، اما «الحمدلله» معادل قرآنی و بسیار رایجتر آن است.
به فارسی
برگردان و برابرهای اصیل فارسی این عبارت شامل عباراتی چون «شکر خدا»، «سپاس خدای را» و «به ستایش و سپاس پروردگار» است.
در قرآن
ساختار دقیق و یکجای «بحمدالله» در متن قرآن کریم به چشم نمیخورد؛ با این حال، تعابیر هممعنا و مشابهی نظیر «بِحَمدِ رَبِّکَ» (با ستایش پروردگارت در سوره نصر) و «بِحَمدِ رَبِّهِم» (سوره اسراء) بارها برای امر به تسبیح و شکر الهی ذکر شده است.
جمعبندی و توضیح کامل بحمدالله
عبارت «بحمدالله» یکی از ترکیبات شبهجمله و کنایی پرکاربرد در فرهنگ و زبان فارسی است که ریشه در زبان عربی دارد. این کلمه از سه بخش حرف جر «بِـ» (به وسیله/همراه)، اسم «حَمد» (ستایش) و لفظ جلاله «الله» تشکیل شده و روی هم رفته معنای «به ستایش و سپاس خداوند» را افاده میکند. مردم در محاورات و مکتوبات خود هنگامی که میخواهند از سلامت، موفقیت یا بهبود شرایطی خبر دهند، این واژه را به نشانه ادب عبودیت و شکرگزاری به زبان میآورند.
از نظر ساختاری، هرچند این ترکیب دقیقاً به همین صورت مجتمع در قرآن کریم نیامده است، اما بنمایه و ریشه اصلی آن یعنی واژه «حمد» و ترکیبهای متصل به ضمیر پروردگار (مانند بحمد ربک)، شالوده بسیاری از آیات و نیایشهای اسلامی را تشکیل میدهد. در زبان فارسی، این کلمه مترادف با «الحمدلله» و «شکر خدا» قلمداد میشود و نقطه مقابل مفاهیمی چون کفران نعمت یا ناشکری است.