یعنی چه
تبحر به معنای بسیار دانا بودن، داشتن علم و اطلاعات فراوان در یک زمینه مشخص و مهارت و چیره دست بودن در انجام یک کار است. این کلمه زمانی به کار میرود که فرد به چنان درجهای از تخصص رسیده باشد که بر تمام زوایای آن موضوع احاطه کامل داشته باشد.
ریشه
این کلمه از زبان عربی وارد فارسی شده و مصدر باب تفعّل است. ریشه آن «ب-ح-ر» به معنی دریا است و در لغت به معنای «مانند دریا شدن در علم و دانش» یا غوطهوری در ژرفای دانش اشاره دارد.
تلفظ
این واژه به صورت تَبَحُّر تلفظ میشود که در آن حرف اول و دوم دارای فتحه و حرف حاء دارای ضمه و تشدید است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلماتی مانند مهارت، تخصص، استادی، خبرگی و چیره دست بودن به عنوان هممعنی تبحر کاربرد دارند. خود واژه تبحر ۴ حرف دارد.
به انگلیسی
برای بیان این مفهوم در زبان انگلیسی میتوان از واژگانی استفاده کرد که نشاندهنده سطح بالای تخصص و مهارت فرد در یک زمینه کاری یا علمی هستند.
به عربی
علاوه بر خود واژه تبحر که در زبان عربی نیز به کار میرود، کلماتی مانند تفوق و مهارة اصطلاحات رایجی برای رساندن این معنا هستند.
به فارسی
معادلهای فارسی سره و رایج این کلمه شامل زبردستی، چیره دستی، کارآمدی، استادی و دانایی ژرف در یک حرفه یا دانش است.
جمعبندی و توضیح کامل تبحر
واژه تبحر ریشه در زبان عربی و کلمه بحر (دریا) دارد و در اصطلاح به فردی اطلاق میشود که دانش یا مهارت او در یک زمینه خاص، به بیکرانگی و عمق دریا میرسد. این واژه فراتر از یک آشنایی ساده یا مهارت معمولی، به تخصص متمایز و احاطه همهجانبه بر یک موضوع اشاره دارد.
در کاربردهای روزمره و ادبی، داشتن تبحر به عنوان یک ویژگی ستودنی برای پزشکان، هنرمندان، دانشمندان و متخصصان مطرح میشود؛ کسانی که با پشتکار فراوان توانستهاند بر ریزهکاریهای حرفه خود مسلط شوند و کارها را با کمترین خطا و بیشترین کیفیت به سرانجام برسانند.