یعنی چه
بیهودهگوی صفت مرکب فاعلی است و به فردی پرحرف اطلاق میشود که کلامش فاقد سود، ارزش، عقلانیت و محتوای مفید است؛ کسی که با لغوگویی و یاوهسرایی وقت خود و دیگران را تلف میکند.
تلفظ
این واژه از ترکیب «بیهوده» (صفت) و «گوی» (بن مضارع از مصدر گفتن) ساخته شده و در تلفظ رسمی به صورت [beyhūde-gūy] ادا میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ اصلی با توجه به تعداد حروف (۹ حرف) خود واژهٔ «بیهوده گوی» است. با این حال، کلماتی نظیر یاوهگو، ژاژخا، و لغوگو نیز به عنوان پاسخهای جایگزین و متداول کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن و بافت متن، از واژگانی چون Babbler (برای یاوهگویی) یا Chatterbox (برای پرحرفی عامیانه) استفاده میشود.
به فارسی
مترادفهای اصیل و دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون یاوهدرای، ژاژخای، هذیانگو، لفاظ، مهملگو، یافهگو و هرزهلای است که همگی بر محوریت سخن بیمغز استوارند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و اخلاقی، بیهودهگوی نماد عدم تمرکز ذهنی، زبان سرکش و دوری از حکمت و سکوت است. در تمثیلهای جانوری نیز گاه به کلاغ (به خاطر قارقار بیحاصل) یا طوطی (به خاطر تکرار بدون تفکر) تشبیه میشود.
جمعبندی و توضیح کامل بیهوده گوی
واژهٔ «بیهودهگوی» از ترکیب صفت «بیهوده» (ریشه پهلوی ابیهودگ به معنی بیفایده) و بن مضارع «گوی» ساخته شده است. این اصطلاح در فرهنگ و ادبیات فارسی به کنایه یا تصریح، به افرادی اطلاق میشود که بدون اندیشه و سنجش، به بیان سخنان باطل، بیارزش و لغو میپردازند. در تقابل با مفاهیمی چون حکمت، گزیدهگویی و سکوت، این صفت همواره در متون اخلاقی نکوهش شده است.
اگرچه خود این عبارت به صورت مستقیم در متن قرآن مجید نیامده است، اما مفاهیم مترادف آن مانند «لغو» (سخن باطل و بیفایده) و «خوض» (فرو رفتن در باطل) مکرراً مطرح و انسان از آنها برحذر داشته شده است. در حل جداول کلمات متقاطع، این واژه دقیقاً یک پاسخ ۹ حرفی را تشکیل میدهد و با واژگانی چون ژاژخای و یاوهگو همپوشانی کامل دارد.