یعنی چه
در آیینهای دینی زرتشتیان، وقتی موبدان متن اوستایی وندیداد را دقیقاً همانطور که در اصلِ زبان اوستایی ثبت شده و بدون افزودن توضیحاتِ مفسرانِ متأخر میخوانند، از این ترکیب برای توصیف آن استفاده میکنند. صفت «ساده» در اینجا نشاندهنده خلوص و اصالتِ متنِ مقدس است.
تلفظ
این ترکیب از دو بخش تشکیل شده است؛ «وَنْدیداد» با تکیه بر هجای اولِ هر بخش، و «سادِه» که صفتِ بیانگرِ خالص بودنِ متن است.
در جدول
این عبارت با ۱۱ حرف شامل فاصله، در جدولهای کلمات متقاطع با موضوعات مذهبی یا ایرانشناسی کاربرد دارد.
به انگلیسی
در متون پژوهشی انگلیسی، این اصطلاح برای تمایز نهادن بین متنِ اصلی (اوستایی) و متونِ مفسر (زند) به کار میرود.
به فارسی
معادلِ فارسیِ دقیق برای این اصطلاح آیینی، متنِ اوستاییِ دستنخورده یا خوانشِ بدونِ زند است.
در قرآن
این واژه اختصاص به متون و سنتهای دینی ایران باستان و آیین زرتشتی دارد و هیچ پیوندِ لغوی یا مفهومی با قرآن و متون اسلامی ندارد.
نماد چیست
این اصطلاح نمادِ تلاش برای بازگشت به ریشههای اصیلِ متون دینی و حفظِ قداستِ گفتارِ کهن بدونِ دخل و تصرفِ مفسرانِ ادوارِ بعدی است.
جمعبندی و توضیح کامل وندیداد ساده
«وندیداد ساده» یک اصطلاح تخصصی در مطالعات اوستایی و آیینهای زرتشتی است که به قرائتِ خالصِ متنِ وندیداد اشاره دارد. «وندیداد» به معنای قانونِ ضد دیوان و «ساده» در این سیاق به معنای متنِ بیشرح و خالص است که موبدان در مراسمهای خاصِ آیینی آن را بدونِ همراهیِ تفسیرِ پهلوی (زند) قرائت میکنند.
این عبارت در هیچکدام از متون دینی اسلامی یا قرآنی کاربرد نداشته و کاملاً در چارچوبِ سننِ زرتشتی تعریف میشود. در مباحث نسخهشناسی، این اصطلاح به دستنوشتههایی اشاره دارد که تنها شامل متنِ اصلی اوستایی بوده و فاقدِ حواشی یا توضیحاتِ بعدی هستند.