یعنی چه
در زبان فارسی معیار و متون کلاسیک، «پر دشمن» یک صفت مرکب توصیفی است. این واژه از ترکیب «پُر» (به معنی مملو و آکنده) و «دشمن» (به معنی خصم و بداندیش) ساخته شده است و به فردی که مخالفان زیادی دارد یا به مکان و وضعیتی ناامن و سرشار از دشمن اشاره میکند.
تلفظ
تلفظ این واژه به صورت صامت و مصوت [por-došman] است که از دو بخش «پُر» با ضمهٔ پ و سکون ر، و «دشمن» با ضمهٔ د، سکون ش و فتحهٔ م تشکیل شده است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمهٔ «پر دشمن» با ۶ حرف است. بسته به تعداد حروف، جایگزینهایی مانند «بسیاردشمن»، «دشمندار» یا «پرخصم» نیز کاربرد دارند. به عنوان نمونه در شاهنامه آمده است: «سراسر همه کوه پردشمن است / در دژ پر از نیزه و جوشن است».
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از عبارات توصیفی استفاده میشود که متداولترین آنها Full of enemies است.
به عربی
در زبان عربی ساختار ترکیبی مشابهی به کار میرود که فراوانی کثرت یا انباشتگی حضور دشمنان را در یک کلام خلاصه میکند.
نماد چیست
این عبارت به عنوان یک صفت زبانی و توصیفی، نماد مادی یا مذهبی خاصی در اساطیر ندارد. با این حال، در شعر و نثر کلاسیک فارسی، نمادی از یک محیط سیاسی یا جنگی پرمخاطره، سرزمین کینهتوز و به طور کلی دنیای ناامن و پر از بدخواهان به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل پر دشمن
واژهٔ «پر دشمن» یک صفت مرکب و ساختار توصیفی در زبان فارسی است که از دو جزء «پُر» (ریشه پهلوی pur) و «دشمن» (ریشه اوستایی duš-manah به معنی بداندیش) شکل گرفته است. این کلمه به عنوان یک واژهٔ مستقل و اصطلاح قاموسی مجزا در فرهنگهای لغت بزرگ ثبت نشده است، بلکه معنای آن کاملاً از اجزای سازندهاش استخراج میشود و کاربرد آن بیشتر در متون ادبی و حماسی برای توصیف فضاها یا موقعیتهای جنگی و ناامن است.
از نظر ساختاری، این کلمه فاقد کاربرد مستقیم در متون مقدسی چون قرآن کریم است و در زبانهای بیگانه مانند انگلیسی و عربی نیز معادلهای توصیفی مستقیم دارد. در بازیهای شرح جدول، این واژه دقیقاً یک پاسخ ۶ حرفی را تشکیل میدهد که بازتابدهنده مفهوم فراوانی خصم و بدخواه در یک کلام است.