یعنی چه
این عبارت یک ترکیب اصطلاحی و عنوان تحلیلی-تاریخی است که به بررسی علل، زمینهها و اسباب افزایش جمعیت، نفوذ اجتماعی و گسترش جغرافیایی پیروان مذهب تشیع در دوران خلافت عباسیان (۱۳۲ تا ۶۵۶ هجری قمری) میپردازد.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت حرکهگذاری شده عبارت است از: عَوامِلِ فُزونیِ شیعیان دَر عَصْرِ عَبّاسیان.
در جدول
این عبارت در بازیهای شرح در متن یا جدولهای کلمات متقاطع به عنوان یک گزاره طولانی تاریخ اسلام مطرح میشود و پاسخ آن دقیقاً ۲۸ حرف دارد.
به انگلیسی
در متون تخصصی و تاریخپژوهی انگلیسی، برای اشاره به این مفهوم از عبارات فوق استفاده میشود.
به فارسی
معادلها و برگردانهای روان فارسی این ترکیب شامل «علل گسترش تشیع در دوره عباسی» و «اسباب افزایش شیعیان در عصر عباسی» است.
در قرآن
این عبارت ترکیبی تحلیلی در متن قرآن وجود ندارد. با این حال، برخی از واژگان کلیدی آن به صورت جداگانه در قرآن به کار رفتهاند؛ مانند کلمه «شِیَع» (به معنی گروهها و پیروان) در آیه ۸۳ سوره صافات یا واژه «عصر».
نماد چیست
این عبارت یک ترکیب لغوی یا اصطلاح اسطورهای نیست که نماد تصویری خاصی داشته باشد، اما در تاریخپژوهی اسلام، نمادی از پویایی، رشد اجتماعی و مقاومت فکری مذهب تشیع در برابر فشارهای سیاسی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل عوامل فزونی شیعیان در عصر عباسیان
عبارت «عوامل فزونی شیعیان در عصر عباسیان» یک گزاره و عنوان پژوهشی در تاریخ اسلام است. خلافت عباسیان اگرچه با شعار حمایت از اهلبیت روی کار آمد، اما به سرعت راه سرکوب علویان را پیش گرفت. با این حال، در همین دوران جمعیت و نفوذ شیعیان به شکل چشمگیری افزایش یافت.
از مهمترین دلایل این فزونی میتوان به مهاجرت گسترده سادات و علویان به مناطق امن (مانند ایران و شمال آفریقا)، فعالیتهای علمی و تشکیل سازمان وکالت توسط امام صادق (ع) و امام کاظم (ع)، دوران ولایتعهدی امام رضا (ع) و در نهایت شکلگیری حکومتهای شیعی مانند آلبویه و علویان طبرستان اشاره کرد که بستر مناسبی را برای نشر و تثبیت تشیع فراهم آوردند.