یعنی چه
این واژه در اصل ریشه در فرهنگ و زبان عربی دارد و به حالت گشادهرویی، مهربانی، انس گرفتن و شادمانی شدید در زمان ملاقات با کسی اشاره میکند؛ به طوری که فرد با لبخند و آغوش باز از دیگری استقبال کند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح همزه، سکون لام، فتح باء اول، سکون شین اول، فتح باء دوم و سکون شین دوم است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمهای ۶ حرفی است که از ریشه بشاشت و به معنی خوشبرخوردی میآید.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم این واژه در زبان انگلیسی از عباراتی که نشاندهنده حسن رفتار و پذیرایی گرم هستند استفاده میشود.
به عربی
این کلمه خود ساختاری عربی دارد و از ریشه ثلاثی (ب-ش-ش) برای تاکید بر شدت شادمانی در دیدار مشتق شده است.
به فارسی
بهترین معادلهای روان فارسی برای این واژه، اصطلاحاتی چون دستودلبازی در محبت، روی خوش نشان دادن و استقبال گرم هستند.
نماد چیست
در مفاهیم اخلاقی و متون کهن، این حالت نماد پیوند قلبی، از بین بردن کینهها و تجلی رحمت الهی در روابط میان انسانها به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل البشبش
واژه «البشبش» در اصل یک ساختار واژگانی برگرفته از زبان عربی (از ریشه ب-ش-ش) است که در متون کهن و اخلاقی کاربرد دارد. این کلمه به طور مستقل در لغتنامههای شاخص فارسی امروز مانند دهخدا یا معین به عنوان واژه رایج ثبت نشده است، اما مفهوم آن کاملاً با واژههای آشناتری مثل «بشاش بودن» و «بشاشت» گره خورده است.
معنای اصیل و کلیدی آن به حالت شادمانی، لبخند زدن و گشادهرویی در زمان ملاقات با یک شخص برمیگردد. در ادبیات دینی و اخلاقی، اصطلاح «تبشبش» به معنای تحویل گرفتن فرد و استقبال گرم و پرمحبت از اوست که نقطه مقابل عبوس بودن و ترشرویی محسوب میشود.
همچنین در برخی بررسیهای جغرافیایی و لهجههای محلی کشورهای عربی، این واژه ممکن است به عنوان اسم خاص برای مناطق یا قبایل کوچک نیز به کار رود، اما کاربرد معنایی اصلی آن در زبان و ادبیات، همان تجلی حسن خلق و خوشبرخوردی است.