معنی
واژه دغل در زبان فارسی به معنی فریب، مکر، حیله، نفاق و تقلب به کار میرود. همچنین در متون قدیمی مجازاً به معنای چیز ناسره، ناخالص و تقلبی مانند سیم و زر دغل استفاده شده است.
یعنی چه
این عبارت یعنی انجام دادن کاری با مکر و ریا یا وارد کردن ناخالصی در معامله و رفتار، به طوری که ظاهر کار درست اما باطن آن فاسد و حیلهگرانه باشد.
مترادف
واژههای هممعنی دغل شامل مکر، حیله، تزویر، خدعه، تلبیس، غش، قلب، ناسره و دغلبازی هستند که همگی بر مفهوم فریبکاری دلالت دارند.
تلفظ
این واژه به صورت دَغَل (با فتح دال و غین) در زبان فارسی تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، پاسخ عبارت دغل فارسی دقیقاً خود واژه «دغل فارسی» با ۸ حرف است. طراحان جدول ممکن است از کلماتی مثل دغل (۳ حرف) یا دغلباز نیز استفاده کنند.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه شامل Deceit (فریب)، Fraud (کلاهبرداری و تقلب)، Hypocrisy (دورویی و نفاق) و Fake (جعلی و بدلی) است.
نماد چیست
این واژه در ادبیات و فرهنگ عامه نماد دوچهرگی، نفاق، باطن فاسد در ظاهر آراسته و کالای ناخالص است. گرچه نماد اسطورهای رسمی ندارد، اما در داستانهای تعلیمی حیواناتی چون روباه نماد این مفهوم هستند.
جمعبندی و توضیح کامل دغل فارسی
واژه «دغل» ریشهای عربی دارد که وارد زبان فارسی شده و در ادبیات کلاسیک و معاصر ما به وفور به کار رفته است. ترکیب «دغل فارسی» یک اصطلاح مستقل لغوی نیست، بلکه منظور همان بررسی واژه دغل در زبان و ادبیات فارسی است. این کلمه به طور کلی بر مفاهیمی چون فریب، حیله، تقلب و دورویی دلالت دارد.
در متون کهن مانند اشعار حافظ و مولوی، دغل هم به عنوان صفت برای انسانهای حیلهگر و هم برای اشیاء ناخالص (مثل زر دغل) استفاده شده است. جالب اینجاست که هرچند خود واژه با این رسمالخط در قرآن نیامده، اما ریشه هممعنای آن یعنی «دخل» به معنای مکر و تقلب در آیاتی از سوره نحل به کار رفته است که نشاندهنده عمق معنایی این مفهوم در فرهنگ اسلامی-ایرانی است.