یعنی چه
مغفره در اصل به معنای پوشاندن و ستر کردن خطاها است؛ به طوری که اثر گناه محو شود و انسان از عواقب و رسوایی آن در امان بماند. این واژه در فرهنگ اسلامی به معنای عفو و چشمپوشی خداوند از لغزشهای بندگان به کار میرود.
تلفظ
این کلمه در زبان عربی به صورت مَغْفِرَة (با فتح میم و سکون غین) تلفظ میشود که در زبان فارسی معمولاً به شکل «مغفرت» بازنویسی و خوانده میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلماتی، واژه «مغفره» دقیقاً ۵ حرف دارد. همچنین واژههای هممعنی آن مانند «آمرزش» و «مغفرت» نیز ۵ حرفی هستند.
به انگلیسی
رایجترین معادلهای انگلیسی برای این واژه در مفاهیم بخشش عمومی و آمرزش مذهبی گناهان استفاده میشوند.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی است و از ریشه ثلاثی (غ - ف - ر) مشتق شده است.
به فارسی
رایجترین و دقیقترین معادلهای فارسی برای این کلمه، واژههای آمرزش و بخشایش هستند که حس چشمپوشی عاطفی و بزرگوارانه از خطا را منتقل میکنند.
در قرآن
این واژه و مشتقات آن بیش از ۲۳۰ بار در قرآن کریم تکرار شدهاند. مغفره در قرآن به معنای آن است که خداوند روی گناه بنده را میپوشاند تا در دنیا و آخرت رسوا نشود؛ مانند آیه ۱۳۳ سوره آلعمران که میفرماید: «وَسَارِعُوا إِلَىٰ مَغْفِرَةٍ مِن رَبِّكُمْ» (و شتاب کنید به سوی آمرزش پروردگارتان).
جمعبندی و توضیح کامل مغفره
واژه مَغْفِره (یا همان مغفرت) یکی از مفاهیم کلیدی و پرکاربرد در فرهنگ لغات اسلامی و ادبیات عرفانی است که ریشه در زبان عربی دارد. معنای بنیادی این کلمه از پوشاندن و محافظت کردن میآید؛ به همین دلیل در اصطلاحات قدیمی به کلاهخود نیز «مِغْفَر» میگفتند زیرا سر را از آسیب محافظت میکرد. در کاربرد دینی، مغفره به معنای ستر و پوشانده شدن خطاهای انسان در سایه رحمت الهی است تا فرد از گزند رسوایی و عقاب مصون بماند.
این کلمه در ادبیات فارسی نمادی از فرصت دوباره، بازگشت و امید به مهربانی بیکران پروردگار است. بررسی متون قرآنی نشان میدهد که مغفره معمولاً در کنار مفاهیمی چون رحمت و بهشت میآید و به عنوان هدفی والا که مومنان باید برای رسیدن به آن تلاش و شتاب کنند، معرفی شده است.