یعنی چه
این کلمه یک عبارت ترکیبی دعایی است که برای بیان وابستگی انسان به بخشایش، لطف و مهربانی پروردگار استفاده میشود. در متون دینی و ادعیه، وقتی بندهای این واژه را به کار میبرد، در واقع به فضل و رحمت بیکران الهی پناه برده و خواستار بخشش یا نجات است.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه با کسرهٔ حرف اول و تاء، و فتحهٔ کاف پایانی به صورت بِرَحْمَتِکَ (یا در حالت وقف بِرَحْمَتِکْ) است.
به انگلیسی
در ترجمه متنهای انگلیسی اسلامی و ادعیه، این عبارات پرکاربردترین معادلها هستند.
به عربی
این کلمه اصالتاً عربی است و از سه بخش حرف جر «بِـ»، اسم «رَحْمَت» و ضمیر «کَ» تشکیل شده است.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای رساندن این مفهوم از این تعابیر استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی آن شامل «به لطف تو»، «به بخشش تو» و «به واسطهٔ مهربانی تو» است که در ترجمه ادعیه کاربرد دارد.
در قرآن
این واژه به صورت دقیق در دعای حضرت سلیمان در آیه ۱۹ سوره نمل آمده است: «وَأَدْخِلْنِي بِرَحْمَتِكَ فِي عِبَادِكَ الصَّالِحِينَ» (و مرا به رحمت خود در زمره بندگان صالحت داخل کن). همچنین پایهگذار عبارات پایانی بسیاری از دعاها مانند «بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ» است.
جمعبندی و توضیح کامل برحمتک
کلمهٔ «بِرَحْمَتِکَ» یک واژهٔ ترکیبی عربی است که به طور گسترده در فرهنگ و زبان فارسی، بهویژه در متون دینی، ادعیه و ادبیات مذهبی به کار میرود. این کلمه از سه بخش حرف جر «بِـ» (به/به وسیله)، اسم «رَحْمَت» (بخشایش/مهربانی) و ضمیر متصل «کَ» (تو) تشکیل شده و معنای دقیق آن «به سببِ رحمتِ تو» یا «به لطف و مهربانی تو» است.
در فرهنگ اسلامی، این واژه نماد امید مطلق به نجات، غفران الهی و پناه بردن از عدل الهی به فضل اوست. کاربرد بارز آن در قرآن کریم در دعای پیامبرانی چون حضرت سلیمان (ع) دیده میشود و عبارتی کلیدی در انتهای بسیاری از مناجاتها برای جلب رحمت خداوند به شمار میرود.