یعنی چه
زبانهای دیرین سیبری (Paleo-Siberian languages) اصطلاحی در زبانشناسی است و به یک خانوادهٔ زبانی واحد اشاره نمیکند، بلکه یک برچسب جغرافیایی-تاریخی برای چند زبان کهن، منزوی و غیرمرتبط در منطقهٔ سیبری روسیه است. این گروهبندی شامل زبانهای کوچکی مانند چوکوتکو-کامچاتکایی، نیوخ، ینیسئی (مثل زبان کت) و یوکاغیر میشود که پیش از گسترش زبانهای ترکی، تونگوزی، اورالی و روسی در آنجا رایج بودهاند و ریشهٔ مشترک اثباتشدهای با یکدیگر ندارند.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت مصوتهای کوتاه و بلند [zabar - e - dirin - e - sibiri] است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول دربارهٔ زبانهای کهن و بومی روسیه یا سیبری، عباراتی چون «زبان های دیرین سیبری» (۱۷ حرف)، «زبانهای دیرین آسیا» یا «پالئوسیبریایی» مد نظر قرار میگیرند.
به انگلیسی
در متون علمی و بینالمللی از اصطلاحات فوق برای اشاره به این گروه زبانی استفاده میشود.
به فارسی
معادلها و برگردانهای فارسی این اصطلاح شامل «زبانهای دیرین سیبری»، «زبانهای دیرینآسیایی» و «زبانهای کهن سیبری» است.
نماد چیست
این گروه زبانی دارای نماد رسمی، مذهبی یا فرهنگی خاصی نیست. با این حال در نقشههای مردمشناسی و زبانشناسی، معمولاً با رنگهای منطقهای متمایز نشان داده میشوند و فرهنگ گویشوران آنها با نشانههای زندگی در توندرا مانند گوزنهای شمالی و سورتمه تداعی میگردد.
جمعبندی و توضیح کامل زبان های دیرین سیبری
اصطلاح «زبانهای دیرین سیبری» یک نامگذاری تبارشناختی واقعی نیست، بلکه یک دستهبندی کاربردی در زبانشناسی است تا زبانهای بومی و بسیار کهنی را که پیش از نفوذ زبانهای مهاجر غالب (نظیر زبان روسی و زبانهای ترکی) در منطقه سیبری جریان داشتند، توصیف کند. این زبانها شامل چند گروه مستقل و منزوی نظیر نیوخ و یوکاغیر هستند که پیوند ساختاری اثباتشدهای با یکدیگر ندارند.
بررسی این زبانها از نظر تاریخی اهمیت بالایی دارد؛ زیرا دریچهای به سوی شناخت فرهنگ، شیوه زیست و کوچ اقوام کهن شمال آسیا پیش از تغییرات بزرگ دموگرافیک در این پهنه جغرافیایی به شمار میروند.