یعنی چه
واژهٔ «با حمیت» صفتی ترکیبی است که به فردی بااراده، باغیرت و با شرف اشاره دارد؛ کسی که نسبت به ارزشها، خاک، عقیده و ناموس خود حساس است و با شجاعت و جوانمردی از آنها دفاع میکند. این کلمه از واژهای کلاسیک است و بازتابدهندهٔ ویژگیهای والای اخلاقی در ادبیات است.
تلفظ
این ترکیب از پیشوند فارسی «با» و واژهٔ عربی «حَمِیَّت» (با تشدید روی حرف ی) ساخته شده و به صورت bā hamiyyat تلفظ میشود.
در جدول
در حل جدول، پاسخ دقیق برای این مفهوم خود واژهٔ «با حمیت» با ۶ حرف است. بسته به طراح جدول، کلماتی چون غیور، باشرف و جوانمرد نیز میتوانند به عنوان جایگزین استفاده شوند.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم «با حمیت» در زبان انگلیسی، بسته به سیاق متن از واژگانی که به شرافت، اصولگرایی اخلاقی و دفاع پرشور اشاره دارند استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و پرکاربرد این واژه در زبان فارسی شامل غیرتمند، باغیرت، جوانمرد، باوجدان، پردل و صاحبفتوت هستند که همگی باری مثبت و اخلاقی را دوش میکشند.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات فارسی، «با حمیت» بودن نماد سپر به نشانهٔ دفاع و حفاظت سرسختانه از مرزها، ارزشها و ناموس است. همچنین به دلیل مناعت طبع و پاسداری از قلمرو، گاه به شاهین یا عقاب تشبیه میشود و مظهر مردانگی و وفاداری به حق است.
جمعبندی و توضیح کامل با حمیت
واژهٔ «با حمیت» یک صفت اخلاقی برجسته در زبان و ادبیات فارسی است که از ترکیب پیشوند «با» و کلمهٔ عربی «حمیت» (از ریشه ح م ی به معنای شدت حرارت و جوشش غیرت) پدید آمده است. این واژه به فردی اشاره دارد که دارای غیرت پاک، شرف، جوانمردی و ارادهای استوار است و در برابر ضایع شدن حق یا تعرض به مرزها و ناموس، با شجاعت ایستادگی میکند.
نکتهٔ جالب در سیر تحول این واژه آن است که ریشهٔ آن در قرآن کریم در سوره فتح (آیه ۲۶) به صورت «حَمِیَّةَ الجاهِلِيَّة» به کار رفته که به معنای تعصب کورکورانه، منفی و جاهلی است؛ اما این واژه در فرهنگ و ادبیات فارسی تغییر بار معنایی داده و امروزه به عنوان یک صفت کاملاً مثبت، شریف و ستودنی برای انسانهای وطندوست و غیور به کار میرود.
در مجموع، داشتن حمیت به معنای بیتفاوتی نبودن در برابر ارزشهای انسانی و ملی است. افراد با حمیت در طول تاریخ همواره نماد پایداری، حفاظت از مظلومان و صیانت از حریم خانواده و میهن بودهاند و این مفهوم جایگاهی ویژه در متون حماسی و اخلاقی ما دارد.