یعنی چه
عبارت «بخشی از اوستا» یک اصطلاح واژگانی مستقل نیست، بلکه توصیفی است که به یکی از اجزا، کتابها یا سرودهای پنجگانه و ششگانهٔ کتاب مقدس زرتشتیان اشاره میکند. خود واژهٔ اوستا به معنای «دانش، اساس و متن اصلی» است.
تلفظ
این عبارت بهصورت ترکیبی و با کسر اضافه تلفظ میشود: [bax-ši az avas-tā]
در جدول
در بازیهای جدول کلمات متقاطع، اگر طراح دقیقاً خود عبارت را بخواهد ۱۱ حرف دارد. در غیر این صورت، نام کتابهای اوستا مانند یسنا، یشت، وندیداد، ویسپرد، خردهاوستا یا گاتها پاسخهای اصلی این سرنخ هستند.
به انگلیسی
برای معادلسازی این عبارت توصیفی در زبان انگلیسی از ترکیبهای مربوط به بخش یا جزء کتاب مقدس زرتشتیان استفاده میشود.
به فارسی
در زبان فارسی و متون کهن، برای اشاره به این مفهوم از واژههایی چون «پارهای از اوستا»، «جزء اوستا» یا واژه باستانی «نسک» (به معنی فصل یا کتاب در ایران باستان) استفاده میشود.
نماد چیست
در فرهنگ و اسطورهشناسی ایران باستان، بخشهای مختلف اوستا (بهویژه سرودهای گاتها) نماد دانش دینی، خرد مینو، حقیقت (اشا) و اصول بنیادین اندیشه، گفتار و کردار نیک به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل بخشی از اوستا
عبارت «بخشی از اوستا» در حقیقت یک کلیدواژه یا سرنخ توصیفی است که در فرهنگنامهها و جداول کلمات متقاطع برای اشاره به اجزای مکتوب متون مقدس زرتشتیان به کار میرود. کتاب اوستا به عنوان یک مجموعه واحد، حاصل گردآوری نوشتارها و سرودهای مذهبی گوناگونی است که در طول دورههای مختلف تاریخی تدوین شدهاند. از این رو، هرگاه سخن از بخشی از این اثر به میان میآید، منظور یکی از کتابهای اصلی آن است.
این بخشهای پنجگانه یا ششگانه شامل «یسنا» (ستایش و سرودهای آیین)، «یشتها» (نیایشهای ستایش فرشتگان)، «وندیداد» (قوانین و احکام ضد دیو)، «ویسپرد» (ملحقات یسنا) و «خردهاوستا» (نمازها و دعاهای روزانه) میشوند. قدیمیترین و اصیلترین بخش آن نیز «گاتها» یا گاهان نام دارد که سرودهای منظوم خود زرتشت است.
بررسی ریشهشناختی نشان میدهد واژه «بخش» از ریشه ایرانی باستان به معنی تسهیم و جداسازی گرفته شده و «اوستا» نیز به معنای اساس، متن یا دانش بنیادین است و با «ودا» در زبان سانسکریت همریشه است. شناخت این بخشها به درک تفکیک میان سرودهای اولیه و متون دورههای متأخر ایران باستان کمک میکند.