یعنی چه
آیین مجوس در اصل به دین زرتشتی، آیین بهی یا مزدیسنا اشاره دارد که دین باستانی ایرانیان پیش از اسلام بوده است. این واژه در متون تاریخی و اسلامی به پیروان زرتشت و طبقه روحانیان آنها (مغان) اطلاق میشد.
تلفظ
ترکیب واژگانی این عبارت به صورت «آیین» (با مد روی الف) و «مَجوس» (با فتح م و ضم ج) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، عبارت «آیین مجوس» با ۸ حرف به عنوان پاسخ دقیق دین پیروان زرتشت یا کیش باستانی ایرانیان شناخته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این آیین از واژه Zoroastrianism استفاده میشود که به پیامبر این آیین (Zoroaster) اشاره دارد. همچنین اصطلاح Magi religion نیز کاربرد دارد.
به فارسی
معادلهای اصیل فارسی این عبارت شامل «آیین بهی»، «مزدیسنا» و «دین زرتشت» است که به کیش و باورهای ایرانیان باستان اشاره میکند.
در قرآن
واژه «المجوس» تنها یکبار در قرآن کریم و در آیه ۱۷ سوره مبارکه حج در کنار ادیانی چون یهود، نصاری، صابئین و مسلمانان ذکر شده است که نشاندهنده شناخت رسمی آن به عنوان یک گروه دینی مستقل در آن بافت تاریخی است.
نماد چیست
مهمترین نمادهای فرهنگی و مذهبی مرتبط با این آیین، «آتش» به عنوان مظهر پاکی، نور الهی و راستی در آتشکدهها، و همچنین نشان «فروهر» (پیکر بالدار) است که اصول اندیشه اندیشه پاک، گفتار پاک و کردار پاک را یادآوری میکند.
جمعبندی و توضیح کامل ایین مجوس
عبارت «آیین مجوس» اصطلاحی تاریخی و دینی است که در متون اسلامی و کهن برای اشاره به دین زرتشتی و باورهای ایرانیان باستان به کار میرفته است. ریشه واژه مجوس به کلمه پارسی باستان «مگوش» یا همان «مغ» بازمیگردد که در ابتدا صفت یا عنوانی برای طبقه روحانیون و پیشوایان دینی مادها و هخامنشیان بوده و بعدها به کل پیروان این کیش اطلاق شده است.
این آیین بر پایه دوگانگی خیر و شر (تقابل اهورامزدا و اهریمن) و قداست عناصر طبیعی به ویژه نور و آتش استوار است. اگرچه در برخی متون اروپایی و سیر تطور زبانها، واژه مجوس (Magi) گاه به معنای حکیم یا جادوگر نیز تعبیر شده، اما در فرهنگ اسلامی و زبان فارسی، کاربرد اصلی آن دقیقاً معادل دین زرتشتی و مزدیسنا است.