یعنی چه
این واژه صیغه تفضیل (اسم تفضیل) از ریشه عربی «قبح» است و برای توصیف شدیدترین حالت زشتی، بد بودن یا ناپسندی در امور اخلاقی، رفتاری یا ظاهری به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه با فتحة روی همزه و سکون قاف و فتحة باء به صورت [أَقْ بَ ح] خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی مانند زشتتر، بدتر یا ناپسندتر به عنوان راهنما برای این واژه ۴ حرفی میآیند.
به انگلیسی
برای معادلسازی این واژه در زبان انگلیسی از صفات عالی یا تفضیلی مربوط به زشتی و وقاحت استفاده میشود.
به فارسی
برگردان دقیق و ساده این کلمه در زبان فارسی برابر با واژههای «زشتتر»، «بدتر» یا «ناپسندترین» است.
در قرآن
خود واژه «اقبح» به صورت مستقیم در متن آیات قرآن به کار نرفته است، اما همخانواده آن مانند «المقبوحین» (سوره قصص، آیه ۴۲) آمده است. همچنین در دانش تجوید و قرائت، اصطلاح «وقف اقبح» به وقفی گفته میشود که معنای آیه را کاملاً فاسد یا آمیخته به کفر کند.
نماد چیست
این کلمه مفهوم نمادین اسطورهای ندارد، اما در متون ادبی و دینی به عنوان نمادی برای قضاوت شدید اخلاقی و نشان دادن اوج وقاحت و ناپسندی یک رفتار (مانند اقبحِ اعمال) استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل اقبح
واژه «اقبح» یک صفت تفضیلی برگرفته از ریشه عربی «ق ب ح» است که در زبان و ادبیات فارسی برای اشاره به زشتترین، بدترین و ناپسندترین حالت ممکن از یک صفت، رفتار یا پدیده به کار میرود. این کلمه در تقابل مستقیم با واژههایی نظیر «احسن» (نیکوتر) و «اجمل» (زیباتر) قرار دارد و بار معنایی منفی شدیدی را منتقل میکند.
در علوم قرآنی و دانش تجوید نیز این کلمه کاربرد تخصصی دارد؛ به طوری که اصطلاح «وقف اقبح» به توقفهای نادرستی در حین قرائت اشاره میکند که معنای آیه را به شکل ناپسند یا کفرآمیزی تغییر میدهد. در جدول کلمات متقاطع نیز این واژه معمولاً به عنوان پاسخی ۴ حرفی برای راهنماهایی چون «زشتتر» مطرح میشود.