یعنی چه
فخورا (یا فخور) صیغه مبالغه از ریشه فخر است و به کسی اشاره دارد که به شدت دچار غرور و خودبزرگبینی است. این فرد مدام داشتهها، مال، مقام یا اسباب ظاهری دنیا را به رخ دیگران میکشد و زبان به خودستایی میگشاید.
تلفظ
این کلمه در اصلِ عربی با فتح الفاء و ضم الخاء تلفظ میشود. تنوینِ انتخابی در انتهای آن (فخورا)، نشانه حالت نصبی کلمه در ساختار جملات قرآنی و متون مذهبی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه فخورا به عنوان پاسخ پنج حرفی برای راهنماهایی مثل «بسیار فخرفروش» یا «متکبر قرآنی» کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای رساندن بار معنایی منفی و قرآنی این کلمه، واژههای Boastful و Vainglorious دقیقترین معادلهای انگلیسی هستند.
به فارسی
برگردانها و واژههای همارز فارسی این کلمه شامل فخرفروش، خودستا، متباهی و متکبر است که نشاندهنده خصلت ناپسند خودبزرگبینی در رفتار و گفتار فرد است.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و قرآنی، این کلمه نمادِ بارز غرور، نمایش ثروت و دوری از ایمان و تواضع است. از نظر ریشهشناسی، با واژه «فخار» (سفال توخالی که با ضربه صدا میدهد) پیوند دارد و نمادی از انسانهای پر سر و صدا اما درونتهی است.
جمعبندی و توضیح کامل فخورا
واژه «فخورا» یک صیغه مبالغه قرآنی از ریشه عربی «فخر» است که به معنای فردی بسیار فخرفروش، متکبر و خودستا به کار میرود. این کلمه در قرآن کریم معمولاً همراه با واژه «مختال» میآید؛ مفسران تفاوت این دو را در این میدانند که مختال به تکبر درونی و ذهنی اشاره دارد، در حالی که فخور نشاندهنده بروز بیرونی، زبانی و عملی آن کبر بر دیگران است.
این واژه در ادبیات اخلاقی و دینی بار معنایی کاملاً منفی دارد و نمادی از انسانهای مغرور به جلوههای مادی دنیاست که ثروت یا جایگاه خود را به رخ میکشند. در زبان فارسی، کلمات متعددی چون خودستا، فروتنستیز و متباهی به عنوان هممعنی آن شناخته میشوند و در بازیهای شرح در متن و جدول کلمات متقاطع، یک پاسخ کلیدی پنج حرفی به شمار میرود.