یعنی چه
صبر پیشه به فردی گفته میشود که بردباری، خویشتنداری و استقامت در برابر سختیها و ناملایمات روزگار را جزو عادت، رفتار دائمی و آیین زندگی خود قرار داده است؛ این ویژگی برای او یک رفتار لحظهای نیست، بلکه یک خصلت پایدار است.
تلفظ
این ترکیب از دو واژه ساخته شده است: «صَبْر» (واژهای عربی با سکون روی ب و ر) و «پیشه» (واژهای فارسی با یای کشیده و شین مکسور).
در جدول
در جدول کلمات متقاطع، کنایه از پیش گرفتن راه شکیبایی یا فرد بسیار بردبار به عنوان «صبر پیشه» شناخته میشود که دقیقاً از ۷ حرف تشکیل شده است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم صبرپیشه و انسان بااستقامت از صفاتی همچون Patient و Forbearing استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، واژه Sabırlı به طور دقیق به معنای فرد صبور و کسی است که صبر را شیوه خود کرده است.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل شکیبا، بردبار، صبور، حلیم، پرتحمل و خویشتندار است که همگی مفهوم استقامت در برابر سختیها را میرسانند.
جمعبندی و توضیح کامل صبر پیشه
واژه «صبر پیشه» یک ترکیب تباری (عربی-فارسی) بسیار زیباست. بخش اول آن یعنی «صَبْر» از ریشه عربی به معنای حبس نفس و خودداری از بیتابی گرفته شده و بخش دوم یعنی «پیشه» ریشه در زبان پهلوی دارد که به معنای شغل، کار، عادت و آیین است. ترکیب این دو با هم، مفهوم بسیار عمیقتری از یک صبورِ ساده را میسازد و به کسی اشاره دارد که شکیبایی را به عنوان مذهب، روش و سبک زندگی خود برگزیده است.
در ادبیات و فرهنگ ما، این مفهوم با نمادهایی همچون صبر ایوب، تحمل شتر در بیابان و یا فرآیند طولانی تبدیل شدن غوره به حلوا و سنگ به لعل درخشنده یادآوری میشود. در متون قرآنی نیز هرچند این ترکیب فارسی عیناً وجود ندارد، اما صفت عالی «الصَّابِرِینَ» و فعل «صَابِرُوا» دقیقاً به معنای صبر پیشه کردن و استقامت جمعی پایداری است که ایمان انسان را در بحرانها حفظ میکند.