یعنی چه
باوندی در اصطلاح به معنی منسوب به «باو» (بنیانگذار سلسله) و متعلق به خاندان آل باوند است. این واژه به اعضای دودمان تاریخی باوندیان اشاره دارد که از اواخر دوره ساسانی تا قرن هشتم هجری بر نواحی مازندران و طبرستان حکومت میکردند. در زبان پهلوی نیز خود کلمه باوند به معنای کامل، تمامعیار و مستند آمده است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت بَاوَنْدِی (bāvandi) است که از نام خاص «باو» همراه با پسوندهای نسبساز شکل گرفته است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به سؤالاتی مانند «منسوب به آل باوند» یا «خاندانی از ملوک طبرستان»، کلمه ۶ حرفی «باوندی» یا کلمه ۵ حرفی «باوند» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به این واژه و سلسله تاریخی از اصطلاحات Bavandi یا Bavandid (معادل باوندیان) استفاده میشود.
به عربی
در متون تاریخی اسلام و زبان عربی، از این خاندان با نام «باوندي» یا «آل باوند» یاد شده و به دلیل حکومت در مناطق کوهستانی به آنها «ملوکالجبال» نیز میگفتند.
به فارسی
در زبان فارسی، واژههای طبرستانی، مازندرانی و اسپهبدی (در بافت متون تاریخی شمال ایران) به عنوان نزدیکترین معادلها و همبستههای این کلمه شناخته میشوند.
نماد چیست
این واژه نماد آیینی یا اسطورهای خاصی در فرهنگ عامه ندارد، بلکه به عنوان یک نماد تاریخی-سلسلهای، نشانگر اصالت نسب، پایداری حکومتهای محلی ایرانی و هویت سیاسی و تاریخی منطقه طبرستان و مازندران قدیم است.
جمعبندی و توضیح کامل باوندی
واژه «باوندی» یک صفت نسبی کاملاً ایرانی با ریشه پهلوی و طبری است که بیش از کاربرد عام لغوی، اهمیت تاریخی و جغرافیایی دارد. این کلمه به خاندان بزرگ «آل باوند» یا «باوندیان» اشاره میکند که خود را به شاهزادگان ساسانی منتسب میکردند و حدود ۷۰۰ سال بر مناطق کوهستانی طبرستان و سوادکوه مازندران فرمانروایی راندند.
از نظر واژهشناسی، ریشه آن به اسم خاص «باو» برمیگردد که با پسوند «اند» و «ی» ترکیب شده است. خود کلمه باوند در لغت به معنای کامل و استوار نیز به کار رفته، اما شهرت اصلی آن به خاطر پادشاهی بومی شمال ایران است و در جدولهای کلمات متقاطع به عنوان یک پاسخ ۶ حرفی تاریخی شناخته میشود.