یعنی چه
واژه شاهیده صفت مفرد و قدیمی در زبان فارسی است که به شخص نیکوکار، متقی، پارسا و پاکدامن اشاره دارد. این کلمه در متون کهن به عنوان نمادی از صلاح و نیکوکرداری به کار میرفته و امروزه بسیار کمکاربرد و منسوخ به شمار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت شْاهِیدِه (šāhide) تلفظ میشود که حرف هاء در انتهای آن به صورت مصوت کوتاه (کسره) خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنمای «پارسا و نیکوکار»، واژه ۶ حرفی «شاهیده» یا واژه همریشه آن «شاهنده» مد نظر قرار میگیرد.
به انگلیسی
بهترین معادلهای انگلیسی برای انتقال مفهوم اخلاقی و معنوی شاهیده شامل واژگان Virtuous و Pious هستند.
به فارسی
مترادفهای اصیل و هممعنی این واژه در زبان فارسی شامل کلماتی چون شاهنده، نیکوکردار، پارسا، پاکدامن و شایسته میباشند.
در قرآن
واژه شاهیده ریشه اصیل فارسی دارد و به هیچ وجه در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ با این حال، از نظر معنایی با واژگان قرآنی مانند صالحین و متقین همخوانی دارد.
نماد چیست
شاهیده در فرهنگ ادبی و نامگذاری، نمادی از نیکسیرتی، پارسایی، طهارت باطنی و آراستگی به صفات اخلاقی و انسانی است.
جمعبندی و توضیح کامل شاهیده
واژه «شاهیده» یکی از واژگان کهن، ادبی و اصیل زبان فارسی است که به معنای پارسا، متقی، نیکوکار و صالح به کار میرفته است. این کلمه صفت مفعولی مشتق از مصدر کهن و پهلوی «شاهیدن» یا «شاهندن» به معنی پارسایی کردن و سروری در نیکی است و با واژههایی نظیر شایسته همریشه به شمار میرود.
اگرچه این واژه در زبان عامیانه و نوشتار امروز فارسی منسوخ و بسیار نادر شده است، اما ارزش ادبی بالایی دارد و در گذشته برای توصیف افراد پاکدامن و متقی استفاده میشده است. لازم به ذکر است که این کلمه با وجود شباهت ظاهری به برخی کلمات عربی، کاملاً فارسی بوده و در قرآن کریم نیز نیامده است.