یعنی چه
این عبارت به دستهای از حیوانات وحشی و گوشتخوار اشاره دارد که مجهز به دندانهای نیش تیز و چنگالهای قوی هستند و برای بقای خود دست به شکار جانوران دیگر میزنند. واژه درنده از مصدر دریدن میآید که به ویژگی پاره کردن گوشت اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ این عبارت به صورت مصوتهای کوتاه و فک اضافه به این شکل است: [از حیواناتِ درنده]. واژه درنده بر وزنِ فاعله تلفظ میشود.
در جدول
در سؤالات طراحان جدول، عبارت «از حیوانات درنده» دقیقاً دارای ۱۴ حرف است. نمونههایی از پاسخهای هممعنی دیگر شامل سباع، دد، و ددگان میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به متن زیستشناسی یا عمومی، از واژگان متفاوتی برای ارجاع به این مفهوم استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی واژه سَبُع کاربرد دقیقی دارد که حتی در آیه ۳ سوره مائده قرآن کریم نیز به معنای حیوانات درنده به کار رفته است.
به فارسی
در متون کهن فارسی و ادبیات کلاسیک، اصطلاح «دد» یا «دد و دام» فراوان به کار رفته است که «دد» دقیقاً به معنای حیوان درنده و گوشتخوار در مقابل «دام» (حیوانات گیاهخوار و اهلی) است.
نماد چیست
در نمادشناسی فرهنگی و ادبی، جانورانی مانند شیر و پلنگ مظهر قدرت حاکمیت، شجاعت بیباکانه، خشم سرکش و در عین حال در موضع منفی، مظهر نفس اماره و بیرحمی به شمار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل از حیوانات درنده
عبارت «از حیوانات درنده» پدیدهای کاملاً طبیعی در چرخه زیستمحیطی را توصیف میکند که به جانوران گوشتخوار و شکارچی با ویژگیهای فیزیکی خاص مانند چنگال و دندانهای تیز اشاره دارد. این واژه ریشه در زبان پارسی میانه دارد و صفت فاعلی آن از مصدر دریدن برآمده است.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، معادلهای زیبایی همچون «دد» برای این مفهوم وجود دارد و در متون مذهبی مانند قرآن نیز با واژه «سبع» از آنها یاد شده است. این اصطلاح در پازلها و جداول کلمات متقاطع به عنوان یک عبارت ۱۴ حرفی کاربرد دارد.
از دیدگاه نمادین، این گروه از حیوانات دو روی یک سکه هستند؛ از یک سو نماد شجاعت، صلابت و قدرت پادشاهی محسوب میشوند و از سوی دیگر مظهر بیرحمی، ظلم و غرایز سرکش حیوانی در ادبیات اخلاقی هستند.