یعنی چه
واژه شفتین در اصل صیغه تثنیه (دوگان) از کلمه شفه به معنی لب است که به مجموعه لبهای بالا و پایین دهان انسان اشاره دارد.
تلفظ
این واژه با فتح شین، فتح فاء، فتح تاء و سکون یاء به صورت شَفَتَین تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ عبارت «دو لب در زبان عربی» کلمه ۵ حرفی شفتین است.
به انگلیسی
معادل رایج و عمومی این واژه در زبان انگلیسی کلمه Lips است.
به عربی
این کلمه خود اصالتاً عربی و صیغه تثنیه از ریشه «ش ف هـ» است.
به فارسی
برگردان و معادل مستقیم این کلمه در زبان فارسی، عبارت «دو لب» یا «لبها» است.
در قرآن
این واژه به صورت صریح یک بار در قرآن کریم در آیه ۹ سوره مبارکه بلد آمده است: «أَلَمْ نَجْعَلْ لَهُ عَيْنَيْنِ * وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ» که به نعمت داشتن دو چشم، یک زبان و دو لب برای انسان اشاره دارد.
نماد چیست
در فرهنگ اسلامی و متون ادبی، شفتین نماد نعمت تکلم، ابزار بیان احساسات و همچنین خویشتنداری و حفظ اسرار (بستن لبها) به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل شفتین
واژه «شفتین» یک کلمه وامگرفته از زبان عربی است که به طور گسترده در متون لغوی، ادبی و تفسیری فارسی به کار میرود. این کلمه از ریشه «شفه» یا «شفت» گرفته شده و صیغه تثنیه یا دوگان آن است که دقیقاً به معنای «دو لب» (لبهای بالا و پایین دهان انسان) میباشد.
این کلمه جایگاه ویژهای در ادبیات قرآنی دارد و در سوره مبارکه بلد از آن به عنوان یکی از نعمتهای بزرگ الهی یاد شده که در کنار زبان، ابزار اصلی انسان برای سخنگفتن، چشیدن و زیبایی بخشیدن به چهره است. در کاربردهای پزشکی و تخصصی قدیمی نیز گاهی برای اشاره به ساختارهای مشابه لبهای شکل استفاده شده است.
در بازیهای فکری و جدول کلمات متقاطع، این واژه پنجحرفی به عنوان پاسخ رایج برای راهنمای «دو لب در عربی» شناخته میشود و در متون استعاری نیز نمادی از گفتار، بیان و رازداری است.