یعنی چه
در اصطلاح فقهی، به موجود یا شیئی اطلاق میشود که ناپاکی در ذات و اصل آن وجود دارد. این واژه در برابر «متنجس» قرار میگیرد؛ متنجس چیزی است که ذاتاً پاک بوده اما در اثر برخورد با نجاست آلوده شده است، در حالی که نجسالعین تحت هیچ شرایطی و با هیچ وسیلهای پاک نمیشود.
تلفظ
این ترکیب عبارتی عربی است که در فارسی به صورت نَجَسُالْعَین (najas-ol-ayn) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به سؤال «ذاتاً ناپاک در فقه» یا «عین نجس»، کلمه «نجس العین» با ۸ حرف است.
به انگلیسی
برای انتقال این مفهوم فقهی در زبان انگلیسی از اصطلاحاتی استفاده میشود که بر ناپاکی ذاتی و درونی شیء تأکید دارند.
به عربی
این اصطلاح کاملاً ریشه در فقه و لغت عربی دارد و به همین صورت یا به شکل «اعیان نجسه» در متون دینی به کار میرود.
به فارسی
برگردان و معادلهای دقیق این واژه در زبان فارسی شامل عباراتی چون «ناپاکِ ذاتی»، «پلیدِ درونی» و «عینِ نجس» است که نشان میدهد آلودگی آن عارضی و بیرونی نیست.
در قرآن
خودِ عبارت ترکیبی «نجسالعین» به طور مستقیم در متن قرآن مجید نیامده است و یک اصطلاح انتزاعی فقهی محسوب میشود. با این حال، ریشه واژه یعنی «نَجَس» در آیه ۲۸ سوره توبه («إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ») برای اشاره به ناپاکی عقیدتی یا معنوی مشرکان به کار رفته است.
جمعبندی و توضیح کامل نجس العین
واژه «نجسالعین» یک اصطلاح تخصصی در فقه اسلامی است که به اشیاء یا موجوداتی اشاره دارد که ناپاکی و نجاست در ذات و ماهیت آنها نهفته است. در احکام شرعی، این مفهوم دقیقاً در مقابل «متنجس» قرار میگیرد؛ چرا که اشیاء متنجس ذاتاً پاک هستند و در اثر برخورد با عوامل خارجی آلوده شده و قابلیت تطهیر دارند، اما نجسالعین با هیچ روشی (مانند شستن با آب) پاک نمیشود.
در متون فقهی مصادیقی همچون سگ و خوک به عنوان نمونههای بارز این اصطلاح شناخته میشوند. علاوه بر کاربرد حقوقی و شرعی، این واژه در ادبیات عرفانی و اخلاقی نیز به عنوان استعارهای برای فساد درونی، آلودگی شدید معنوی و اصلاحناپذیری اخلاقی به کار میرود.