یعنی چه
«نکو داشتن» یک فعل مرکب کهن در زبان فارسی است که به معنای رفتار کردن با کسی یا چیزی از روی لطف، مهربانی و نیکی، محترم شمردن و همچنین نگهداری و پروردنِ همراه با رفاه و آسایش است. این واژه در متون کلاسیک برای توصیف بزرگداشتِ افراد یا مراقبت شایسته از فرزندان و نزدیکان به کار میرفته است.
تلفظ
تلفظ این فعل مرکب به صورت «نَکو داشتن» (نَ کُ دا شْ تَن) است که بخش اول آن (نکو) مخفف و صورت کهن واژه «نیکو» به شمار میرود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، عبارت «نکو داشتن» دقیقاً ۸ حرف دارد. با توجه به تعداد حروف در خانههای جدول، میتوانید از واژگان هممعنی مانند گرامیداشت، اکرام یا پاسداشت نیز استفاده کنید.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن، برای رساندن مفهومِ مراقبتِ همراه با محبت از واژه cherish، برای احترام و بزرگداشت از honor یا hold in high esteem و برای خوشرفتاری از عبارت treat well استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، مفاهیمی چون إکرام، تکریم و اعزاز دقیقاً معادلِ جنبهی احترام و بزرگداشتِ «نکو داشتن» هستند و عبارت «اعتنى به» جنبهی مراقبت و نگهداری نیکوی آن را پوشش میدهد.
نماد چیست
این واژه در فرهنگ و ادبیات اصیل ایرانی، نمادی از اخلاق نیکو، فرهنگ تربیتی، بزرگداشتِ حرمت انسانها و وفاداری به ارزشها است. در اشعار کلاسیک فارسی، نکو داشتن معمولاً در کنار مفاهیمی همچون نیکنامی، صفا و پاسداشتِ حقوق دیگران به عنوان یک فضیلت اخلاقی برجسته مطرح میشود.
جمعبندی و توضیح کامل نکو داشتن
«نکو داشتن» یک فعل مرکب، اصیل و کهن در زبان فارسی است که از ترکیب صفت «نکو» (ریشه در فارسی میانه و اوستایی) و مصدر «داشتن» ساخته شده است. این واژه دو معنای محوری را همزمان در خود دارد؛ نخست، اکرام، بزرگداشت و محترم شمردنِ انسانها و دوم، نگهداری، پرورش و مراقبتِ همراه با خیرخواهی و رفاه. اگرچه خودِ این ترکیب لفظی در متن قرآن نیامده، اما در ترجمههای کهن قرآنی (مانند تفسیر طبری) مکرراً به عنوان معادلِ دقیق واژگانی چون «إکرام» و «احسان» به کار رفته است.
این واژه امروزه در گفتارهای روزمره کمتر شنیده میشود و جای خود را به ترکیباتی مثل «نکوداشت» یا «پاسداشت» داده است، اما همچنان در متون ادبی و جدولهای کلمات متقاطع جایگاه ویژهای دارد. بار معنایی آن کاملاً مثبت و آمیخته با مفاهیمی همچون مهربانی، اصالت اخلاقی و وفاداری است و بازتابدهنده فرهنگ پهلوانی و تربیتیِ ارزشمند ایران باستان و دوران اسلامی است.