یعنی چه
مسکور یک صفت مفعولی کمتر رایج در زبان فارسی است که از ریشه عربی س-ک-ر مشتق شده و به فردی اشاره دارد که به حالت مستی، مسمومیت ناشی از مسکرات یا بیهوشی دچار شده است. همچنین در معانی ثانویه به چشم فروبسته یا خیره شده نیز تعبیر شده است.
تلفظ
این واژه به فتح میم، سکون سین و ضم کاف تلفظ میشود: مَسکور.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «مست»، «مخمور» یا «از خود بیخود» واژه ۵ حرفی «مسکور» کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای معنای مست از واژگان Intoxicated و Drunk استفاده میشود. اگر منظور چشم فروبسته یا تار شده باشد، معادلهای Closed یا Blurred مناسب هستند.
به عربی
در زبان عربی از واژههای همریشه یا مترادف مانند سکران و مخمور برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی کلماتی چون مست، مخمور، مدهوش، بیخود و سرشار از مستی هستند.
نماد چیست
این کلمه نماد از دست رفتن هوشیاری و زوال موقت عقل است. در متون عرفانی و ادبی (به طور غیرمستقیم و ریشهای)، حالت مستی گاهی نماد غلبه عشق الهی و جذبه عرفانی است، گرچه خود لفظ مسکور کاربرد اصطلاحیِ تثبیتشدهای در عرفان ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل مسکور
واژه «مسکور» یک صفت مفعولی برگرفته از ریشه عربی «سکر» است که در زبان فارسی کاربرد بسیار محدودی دارد و بیشتر در متون کهن یا به عنوان یک کلمه خاص در جدولهای کلمات متقاطع دیده میشود. معنای اصلی آن فرد مست، مدهوش و از خود بیخود شده است و نباید آن را با کلمات مشابهی مانند «مشکور» (سپاسگزاری شده) یا «مذکور» (یاد شده) اشتباه گرفت.
اگرچه خود کلمه «مسکور» به طور مستقیم در قرآن کریم ذکر نشده است، اما فعل همریشه آن در سوره مبارکه حجر به صورت «سُکِّرَتْ» (به معنی فروپوشانده یا خیره شدن چشمها) به کار رفته که به معنای ثانویه این واژه یعنی چشمِ فروبسته یا ماتزده اشاره دارد.