یعنی چه
عبارت «اذا حسد» ترکیبی قرآنی است به معنای «زمانی که حسادت کند» یا «آنگاه که حسد بورزد». در فرهنگ اسلامی و تفسیری، این عبارت به نقطهای اشاره دارد که حسادت درونی فرد به مرحلهٔ بروز، اقدام عملی، یا توطئه علیه دیگری میرسد.
تلفظ
تلفظ این عبارت قرآنی به صورت [ئِذا حَسَدَ] (iżā ḥasada) است که در آن «ذ» به صورت نرم و عربی و حرکات به صورت کوتاه ادا میشوند.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، پاسخ این عبارت دقیقاً ۶ حرف دارد: «ا ذ ا ح س د».
به انگلیسی
در برگردانهای انگلیسی قرآن کریم، این عبارت معمولاً به صورت معادلهای شرطی برای حسادت ورزیدن (Envy) ترجمه میشود.
به عربی
در تفاسیر و بازنویسیهای عربی، این ترکیب را با مفهوم آشکار ساختن کینه و تمنای از بین رفتن نعمت دیگران معنا میکنند.
به فارسی
معادل مستقیم فارسی این عبارت «زمانی که حسادت کند» یا «هنگام بروز حسد» است. ریشه آن به رشک، بدخواهی و کینه نسبت به داشتههای دیگران بازمیگردد.
در قرآن
این عبارت بخش پایانی سوره فلق است. مفسران معتقدند قید «إِذَا» نشان میدهد خطر اصلی حاسد زمانی است که حسدش را از قلب به مرحله عمل و آسیبرسانی (مانند چشمزخم یا توطئه) هدایت کند. این آیه در فرهنگ اسلامی نماد حفاظت و دفع انرژیهای منفی است.
جمعبندی و توضیح کامل اذا حسد
عبارت «اذا حسد» یک ترکیب قرآنی فصیح از سوره مبارکه فلق است که از دو بخش «إِذا» (حرف شرط برای آینده) و «حَسَدَ» (فعل ماضی در جایگاه مضارع) تشکیل شده است. این عبارت در لغت به معنای «زمانی که حسد میورزد» یا «آنگاه که حسادت خود را آشکار میکند» میباشد و به عنوان یک واژه مستقل کاربرد ندارد، بلکه معنای آن کاملاً وابسته به بافتار آیات است.
از نظر تفسیری و روانشناختی، این تعبیر نشاندهنده مرز میان حسادت درونی و اقدام بیرونی است. مفسران اسلامی تاکید دارند که حسادت پنهان در دل فرد، بیشتر به خود او آسیب میزند؛ اما شرّ واقعی و خطرساز زمانی آغاز میشود که فرد حسود دست به اقدام عملی، توطئه، یا رفتارهای مخرب عینی میزند تا نعمت را از دیگری سلب کند.
در فرهنگ عامه و سنتی، خواندن این آیه و ساختار «اذا حسد» به عنوان نمادی برای پناه بردن به خداوند از چشمزخم، بدخواهی پنهان دیگران و فرار از انرژیهای منفی محیطی شناخته میشود که بر لزوم خودحافظی روحی و اخلاقی در برابر کینهتوزان تأکید دارد.