یعنی چه
بگینها (Beguines) و بگارها (Beghards) اعضای دو فرقه و انجمن مذهبی صوفیمنش در مذهب کاتولیک بودند که در قرون ۱۲ تا ۱۶ میلادی در شمال غربی اروپا (بهویژه بلژیک و هلند) فعالیت میکردند. بگینها اجتماعات زنان و بگارها اجتماعات مردان را تشکیل میدادند. ویژگی متمایز آنها این بود که برخلاف راهبان رسمی کلیسا، نذر دائم و همیشگی نداشتند، اموال خود را کاملاً واگذار نمیکردند و هر زمان که میخواستند میتوانستند فرقه را ترک کنند و ازدواج کنند. آنها زندگی خود را وقف عبادت، کار و امور خیریه میکردند.
تلفظ
این عبارت به صورت «بِگینها و بَگارها» تلفظ میشود که برگرفته از ریشه نامهای اروپایی آنها در زبانهای فرانسوی و ژرمنی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این سؤال که اشاره به فرقههای مذهبی آزاد کاتولیک در قرون وسطا دارد، «بگین ها و بگارها» است که دقیقاً ۱۳ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی و مراجع تاریخ مسیحیت اروپا، این دو گروه را با نامهای Beguines (برای زنان) و Beghards (برای مردان) میشناسند.
به عربی
در متون و منابع تاریخ ادیان به زبان عربی، از این فرقه با عنوان «البغينات والبغارد» یاد میشود.
به فارسی
معادل توصیفی این عبارت در زبان فارسی «راهبان آزاد» یا «انجمنهای مذهبی کاتولیک غیررسمی» است، چرا که ساختار صومعهای رسمی و سنتی کلیسا را نداشتند.
جمعبندی و توضیح کامل بگین ها و بگارها
عبارت «بگینها و بگارها» بر خلاف ظاهر آن که ممکن است در زبان عامیانه فارسی تداعیکننده کلماتی مثل بگویید یا بیگاری باشد، یک اصطلاح کاملاً تاریخی و فرنگی است. این عبارت به دو گروه مذهبی نیمه-رهبانی در تاریخ مسیحیت کاتولیک قرون وسطا اشاره دارد که در شمال غربی اروپا مستقر بودند. بگینها گروه زنان و بگارها گروه مردانی بودند که تمایل داشتند بدون قید و بندهای سختگیرانه صومعههای رسمی، زندگی متدینانه و نیکوکارانهای داشته باشند.
اعضای این فرقهها در محلهها یا مجتمعهای خاصی به نام «بگیناژ» زندگی میکردند. آنها نذر تجرد ابدی یا فقر مطلق نمیکردند و کار کردن برای امرار معاش و کمک به نیازمندان و بیماران را وظیفه خود میدانستند. این سبک زندگی مستقل و نیمهرسمی، گاهی اوقات باعث سوءظن مقامات رسمی کلیسای کاتولیک و اتهام بدعتگذاری به آنها میشد، با این حال جریان آنها تا چند قرن به حیات خود ادامه داد.