یعنی چه
واژه «لغفار» در واقع ترکیب حرف «لـ» (لام تأکید) و صفت مبالغه «غفّار» از ریشه عربی «غفر» است. این کلمه به معنای کسی است که به شدت و پیدرپی گناهان را میپوشاند، از آنها چشمپوشی میکند و بندگان توبهکار را مورد رحمت و مغفرت خویش قرار میدهد. این واژه به عنوان یک کلمه مستقل فارسی کاربرد ندارد و برآمده از متون قرآنی است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح لام، فتح غین و تشدید بر روی حرف فاء به صورت «لَغَفّار» است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه ۵ حرفی خود واژه «لغفار» یا در حالت عمومیتر «غفار» است که به عنوان صفت بسیار آمرزنده برای پروردگار به کار میرود.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم مبالغه در بخشندگی و آمرزش خطایا در زبان انگلیسی، از عبارات توصیفی استفاده میشود.
به عربی
اصل این کلمه در زبان عربی از ریشه «غ-ف-ر» و بر وزن فعال (صیغه مبالغه) ساخته شده است که همراه با لام تأکید در متن قرآن ساختار «لغفار» را میسازد.
در قرآن
این عبارت با همین ساختار عینی یکبار در قرآن کریم و در سوره طه آیه ۸۲ آمده است: «وَإِنِّي لَغَفَّارٌ لِمَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا ثُمَّ اهْتَدَىٰ» که در آن پروردگار با تأکید فراوان خود را بسیار آمرزنده برای توبهکنندگان معرفی میکند.
نماد چیست
در فرهنگ و عرفان اسلامی، این کلمه نماد بارز امید به بخشش الهی و مأیوس نشدن از درگاه حق، حتی پس از ارتکاب خطاهای بزرگ است. لغفار تجلی صفت ستر و پوشانندگی خداوند است که عیوب بندگان را از دید دیگران پنهان میسازد.
جمعبندی و توضیح کامل لغفار
واژه «لغفار» یک واژه مستقل در زبان فارسی به شمار نمیرود، بلکه شکل ترکیبشدهای از حرف تأکید عربی «لـ» و واژه «غفّار» است. این کلمه به دلیل کاربرد خاص و مؤکد خود در آیه ۸۲ سوره مبارکه طه وارد ادبیات دینی و لغتنامهها شده است و به طور مستقیم به صفت صیغه مبالغه پروردگار در بخشش و پوشاندن گناهان اشاره دارد.
ریشه اصلی این کلمه «غ-ف-ر» به معنای مستور کردن و محافظت در برابر آلودگیهاست. از این رو، اصطلاح لغفار نمایانگر اوج مهربانی، رحمت واسعه و پذیرش توبه بندگان از سوی پروردگار است که در متون معارفی و حل جداول، همواره یادآور نامهای حسنای الهی و مفاهیمی چون عفو و مغفرت میباشد.