یعنی چه
در زبان فارسی عامیانه و گفتاری، به فردی پررو گفته میشود که بدون رعایت ادب، احترام یا مرزهای اجتماعی حرف میزند یا رفتار میکند. این ویژگی دلالت بر جسارت منفی، بیتعارفی افراطی و عدم هراس از ملامت دیگران دارد.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، صفت پررو معمولاً با کلماتی چون وقیح، گستاخ، بیشرم یا سمج همپوشانی دارد و بسته به تعداد حروف خواسته شده، انتخاب میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژههای متعددی برای رساندن این مفهوم وجود دارد؛ واژه Cheeky کمی چاشنی شوخی یا صمیمیت دارد، در حالی که Impudent و Insolent کاملاً رسمی و نشاندهنده بیادبی شدید هستند.
به عربی
عبارت «صَفيق الوَجه» از نظر ساختار معنایی شباهت کنایی جالبی به «پررو» در فارسی دارد و به معنای کسی است که در برابر ملامت و شرم، چهرهای ضخیم و بیتفاوت دارد.
به ترکی
واژه Yüzsüz در ترکی استانبولی دقیقاً ساختاری متضاد اما معنایی همسو با پررو دارد؛ یعنی کسی که رو (حیا) ندارد.
به فارسی
واژگان هممعنی فارسی برای این صفت عبارتند از بیشرم، بیآزرم، چشمدریده، وقیح، گستاخ، جسور و سختروی. در مقابل، واژههایی مانند کمرو، خجالتی، محجوب، شرمگین و باحیا به عنوان متضاد آن به کار میروند.
جمعبندی و توضیح کامل پررو
واژه «پررو» یک صفت مرکب عامیانه و مجازی در زبان فارسی است که از ترکیب پیشوند «پُر» (به معنای فراوان) و اسم «رو» (کنایه از حیا، اعتبار و آبرو) شکل گرفته است. از نظر ریشهشناسی تعبیر تحتاللفظی آن به کسی اشاره دارد که «رویش زیاد است» یا به عبارتی، پوست چهرهاش در برابر ملامت، سرزنش و رفتارهای ناهنجار ضخیم شده است و ترسی از قضاوت منفی دیگران ندارد.
این واژه اصالت کاملاً فارسی و عامیانه دارد و در متون کهن یا قرآن کریم به این شکل به کار نرفته است، هرچند مفاهیم اخلاقی مشابه آن نظیر وقاحت، لجاجت و استکبار همواره مورد نکوهش قرار گرفتهاند. در فرهنگ عامه و اصطلاحات روزمره ایرانی، «سنگ پای قزوین» به عنوان نماد عینی و تمثیلی برای شدت پررویی و سماجت یک فرد استفاده میشود.