یعنی چه
دیندار به فردی گفته میشود که دارای دین و آیین است. این واژه در توصیف کسانی به کار میرود که نه تنها به یک مذهب یا مکتب فکری-اعتقادی باور دارند، بلکه در زندگی روزمره خود نیز به اصول، احکام و اخلاقیات آن پایبند هستند و بر اساس دستورات آن عمل میکنند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «دیندار» (dīn-dār) است که از دو بخش «دین» و پسوند فاعلی/مالکیت «ـدار» تشکیل میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ واژه «دیندار» یک عبارت ۶ حرفی است. همچنین کلماتی مانند متدین، مؤمن و پارسا نیز به عنوان پاسخهای هممعنی کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی واژگان متعددی برای این مفهوم وجود دارد؛ Religious عمومیترین اصطلاح است، در حالی که Pious و Devout بر شدت پارسایی و خداترسی فرد تاکید بیشتری دارند.
به عربی
در زبان عربی برای اشاره به فرد دیندار از واژه «مُتَدَیِّن» استفاده میشود. همچنین مفاهیمی چون «مؤمن» و «تقی» به جنبههای درونیتر و تقوای فرد اشاره میکنند.
به فارسی
در زبان فارسی واژههای هممعنی و مترادفی همچون متدین، باایمان، دینمدار، پرهیزگار، پارسا و خداترس برای این کلمه وجود دارند که هر کدام به نوعی ویژگیهای اخلاقی و اعتقادی فرد صاحب دین را نشان میدهند.
جمعبندی و توضیح کامل دین دار
واژه «دیندار» یک صفت مرکب فاعلی در زبان فارسی است که از ترکیب «دین» (با ریشه تاریخی در زبانهای ایران باستان به معنای وجدان و بینش درونی) و «دار» (از مصدر داشتن) ساخته شده است. این واژه به طور کلی به هر فردی اشاره دارد که به اصول و شریعت یک آیین آسمانی یا مذهبی پایبند است و رفتار خود را بر اساس آن تنظیم میکند.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، دینداری فراتر از یک ادعای زبانی، به عنوان یک سبک زندگی توام با تقوا، اخلاقمداری و امانتداری شناخته میشود. گرچه خود این واژه فارسی به طور مستقیم در متن قرآن نیامده، اما مفاهیم مترادف آن مانند مؤمنین، متقین و عبادالله به وفور برای توصیف این ویژگی انسانی استفاده شده است.
در کاربردهای امروزی و مراجع لغوی، این کلمه در برابر واژههایی مانند بیدین، لادین و سکولار قرار میگیرد و به عنوان یکی از ارزشهای اخلاقی و عقیدتی در جوامع سنتی و مذهبی شناخته میشود.