یعنی چه
«پیشه کن» فعل امر از مصدر «پیشه کردن» است. در زبان فارسی، پیشه به معنای شغل، کار، حرفه، یا عادت و طریقت است. وقتی این ترکیب به کار میرود، یعنی فرد باید یک ویژگی اخلاقی، رفتار یا کار خاص را به طور مداوم انجام دهد و آن را به شیوهٔ ثابت زندگی خود تبدیل کند؛ مانند «صبر پیشه کن» که یعنی صبر را روش خود قرار بده.
تلفظ
این واژه از دو بخش تشکیل شده است: «پیشه» با کسرهٔ شینِ پایانی در حالت ترکیبی (پِیشِه) و «کُن» که فعل امر از کردن است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «عادت کن»، «اختیار کن» یا «شغل خود قرار بده»، کلمهٔ ۶ حرفی «پیشه کن» به کار میرود.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم امر به مداومت یا اتخاذ یک شیوه، از این افعال و عبارات استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی با توجه به بافتار متن، افعالی که معنای التزام، اتخاذ روش یا حرفه را در حالت امر میرسانند، معادل این واژه هستند.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک و متون اخلاقی فارسی، این عبارت نمادی از پایداری در یک صفت نیکو و نهادینه کردن فضایل اخلاقی در روح و روان است؛ به طوری که آن رفتار مانند یک شغل و حرفه، بخش جداییناپذیر از هویت فرد شود.
جمعبندی و توضیح کامل پیشه کن
واژهٔ «پیشه کن» یک ترکیب فعلی امر در زبان فارسی است که از ریشهای اصیل در پارسی میانه (pēšag) به معنای کار و حرفه شکل گرفته است. این عبارت در ادبیات عرفانی و اخلاقی ما کاربرد فراوانی دارد و زمانی به کار میرود که سخنور میخواهد مخاطب خود را به درونی کردن یک صفت یا مداومت بر یک رفتار هوشمندانه دعوت کند.
زمانی که به کسی گفته میشود «راستی پیشه کن» یا «صبر پیشه کن»، مقصود صرفاً یک عمل گذرا نیست، بلکه هدف این است که فرد آن ویژگی را به عنوان راهبرد، عادت راسخ و شیوهٔ اصلی زندگی خود برگزیند و در مسیر آن گام بردارد.