یعنی چه
ارتضاع در لغت به معنای شیر خوردن، شیر مکیدن و تغذیه نوزاد از پستان مادر است. این واژه در اصطلاحات فقهی و حقوقی نیز به فرآیند شیر خوردن کودک با شرایط و ضوابط خاصی اشاره دارد که میتواند موجب ایجاد محرمیت (خویشاوندی رضاعی) شود.
تلفظ
این کلمه به صورت اِرتِضاع (با کسر الف و تاء و سکون ر) تلفظ میشود و مصدری از باب افتعال است.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول با موضوع شیر خوردن یا شیرخوارگی، واژه «ارتضاع» با ۶ حرف و واژه «رضاع» با ۴ حرف کارایی دارند.
به انگلیسی
برای توصیف این واژه در زبان انگلیسی از کلماتی که به عمل مکیدن و تغذیه طبیعی نوزاد اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و در زبان مبدا نیز به همین صورت یا در قالب واژههای همخانواده نزدیک استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق و اصیل فارسی این کلمه شامل شیرخوارگی، شیر خوردن نوزاد و دایه گرفتن هستند.
در قرآن
خود واژه «ارتضاع» به این شکل صریح در متن قرآن نیامده است، اما مشتقات دیگرِ ریشه آن (ر ض ع) کاربرد دارند. مشهورترین نمونه، آیه ۲۳۳ سوره بقره (آیه رضاع) است که به مدت دو سال کامل برای شیردهی اشاره میکند: «وَالْوَالِدَاتُ يُرْضِعْنَ أَوْلَادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كَامِلَيْنِ».
جمعبندی و توضیح کامل ارتضاع
واژه ارتضاع یک واژه عربی و اسم مصدر از باب افتعال است که در زبان فارسی کاربرد رسمی و فقهی دارد. معنای اصلی و لغوی آن شیرخوارگی، مکیدن شیر و تغذیه نوزاد از پستان مادر یا دایه است. این کلمه از ریشه سه حرفی «ر ض ع» مشتق شده و با کلماتی نظیر رضاع، مرتضع و مرضع همخانواده است.
اگرچه خود این لفظ به طور مستقیم در قرآن ذکر نشده، اما مفهوم و احکام مربوط به آن تحت عنوان «رضاع» در آیات فقهی قرآن (مانند سوره بقره و طلاق) به تفصیل بیان شده است. در حقوق و فقه اسلامی، ارتضاعِ واجد شرایط، سبب ایجاد محرمیت رضاعی بین نوزاد و خانواده شیردهنده میشود.
در زبان روزمره فارسی کمتر از این کلمه استفاده میشود و بیشتر واژههای سادهتری مانند شیرخوارگی یا شیر خوردن جایگزین آن میگردند. با این حال، در متون کهن، متون فقهی، حقوقی و همچنین در طراحی سوالات جدولهای کلمات متقاطع، به عنوان یک لغت دقیق و اصیل شناخته میشود.