یعنی چه
عبارت «بین الحرتین» به معنای «میان دو حره» است. در متون تاریخی و جغرافیایی اسلام، به کل محدوده شهر مدینه قدیم که میان دو ریگزار و سنگلاخ سیاه آتشفشانی (حرّه واقم در شرق و حرّه عتیق در غرب) محصور شده بود، بینالحرتین میگفتند.
تلفظ
این ترکیب عربی به صورت «بَینُ الْحَرَّتَین» تلفظ میشود. کلمه حرتین حالت تثنیه (دوگان) از واژه حَرّه است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این اصطلاح دقیقاً ۱۰ حرف دارد. گاهی به عنوان نشانه یا محدوده مدینه منوره در صدر اسلام نیز پرسیده میشود.
به انگلیسی
در اصطلاحات جغرافیایی و تاریخی انگلیسی، به منطقهای که میان دو جریان یا میدان گدازهای بازالتی قرار دارد اشاره میکند.
به فارسی
برگردان دقیق و واژهبهواژه این اصطلاح به زبان فارسی، «میان دو زمین سنگلاخی» یا «میان دو دشت پوشیده از سنگهای سیاه آتشفشانی» است.
در قرآن
این عبارت عیناً در متن قرآن کریم وجود ندارد؛ اما در روایات فقهی و احادیث پیامبر اسلام (ص) برای تعیین حدود حرمِ مدینه و احکام فقهی آن (مانند حرمت صید و قطع درختان) بسیار پرکاربرد است.
نماد چیست
این اصطلاح در فرهنگ اسلامی نماد و شاخص جغرافیا، تاریخ و محدوده حرم شهر مدینه در صدر اسلام به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بین الحرتین
اصطلاح «بین الحرتین» به لحاظ لغوی به معنای میان دو «حَرّه» (زمینهای سنگلاخی و پوشیده از سنگهای سیاه آتشفشانی) است. در جغرافیا و تاریخ اسلام، این عبارت به طور خاص برای توصیف موقعیت شهر مدینه منوره به کار میرود که در میان دو حره بزرگ (حره واقم در شرق و حره عتیق در غرب) واقع شده بود.
این واژه گاهی به دلیل شباهت ظاهری و املایی با اصطلاح مشهور «بین الحرمین» (فاصله میان حرم امام حسین و حضرت عباس در کربلا) اشتباه گرفته میشود؛ اما یک اصطلاح کاملاً مستقل جغرافیایی و فقهی مرتبط با مدینه است.
در احادیث نبوی و متون فقهی، از بینالحرتین برای تعیین حدود حرمِ مدینه استفاده شده است؛ جایی که پیامبر اسلام (ص) احکامی مانند ممنوعیت صید یا قطع درختان را برای آن وضع کردند، همانطور که مکه دارای محدوده حرم است.