یعنی چه
الاقدمون واژهای کلاسیک و قرآنی است که به عنوان جمعِ مُذکرِ سالمِ «الأقْدَم» (قدیمیتر/کهنتر) به کار میرود. این کلمه به انسانها، نیاکان و نسلهایی اشاره دارد که در زمانهای بسیار دور و ابتدای تاریخ زندگی میکردهاند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت فتحة بر روی همزه و دال و سکون بر روی قاف (الأَقْدَمُونَ) است که در زبان فارسی معمولاً بدون تشدید الف و لام اولیه خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «گذشتگان کهن»، «پیشینیان بسیار قدیم» یا «پدران اولیه» از واژه الاقدمون استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی این کلمه خود یک واژه فصیح است و برای بیان معادلهای معنایی نزدیک به آن از واژگانی چون الأولون، السالفون و القدماء استفاده میشود.
به فارسی
دقیقترین برگردانهای این واژه در زبان فارسی شامل عباراتی چون «نیاکان باستانی»، «پدران پیشین» و «نسلهای اولیه» است که به ریشههای عمیق زمانی اشاره دارد.
در قرآن
این واژه عینا یکبار در قرآن کریم در سوره شعراء آیه ۷۶ آمده است: «أَنْتُمْ وَآبَاؤُكُمُ الْأَقْدَمُونَ» که در سیاق سخنان حضرت ابراهیم (ع) خطاب به قومش درباره پرستش بتها توسط آنها و پدران بسیار قدیمیشان مطرح شده است.
نماد چیست
این کلمه فاقد نماد اسطورهای یا سمبلیک خاص است، اما در ادبیات مفهومی، نمادی از اصالت زمان، تاریخ عمیق بشر، آغاز خلقت و نسلهای اولیه جامعه انسانی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل الاقدمون
واژه «الاقدمون» یک عبارت اصیل عربی و قرآنی از ریشه «ق د م» است که به معنای جلو رفتن و پیشین بودن در زمان کاربرد دارد. این کلمه به عنوان صفت جمع برای اشاره به نیاکان، گذشتگان بسیار دور و اولین نسلهای بشر استفاده میشود.
این واژه در ادبیات و متون مذهبی یادآور ریشههای تاریخی و پیوند انسان امروز با پدران باستانی خویش است. کاربرد بارز آن در قرآن کریم نیز بر همین پیوند نسلی و تاریخی دلالت دارد تا انسانها را به تفکر در سرنوشت و باورهای پیشینیان دعوت کند.