یعنی چه
جمعِ واژه «پریرو» است و به افرادی اشاره دارد که به خاطر داشتن چهرهای فوقالعاده زیبا، لطیف و دلانگیز، به موجودات افسانهای و اسطورهای (پریان) تشبیه میشوند. این تعبیر در ادبیات فارسی برای توصیف معشوق و زیبارویانِ آرمانی به کار میرود.
تلفظ
این واژه از سه جزء «پَری» (pari)، «رو» (rūy) و نشانه جمع «ان» (ān) تشکیل شده است و به صورت روان و بدون تشدید تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «زیبارویان افسانهای» یا «خوشسیماهای مانند فرشته» کاربرد دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم لطیف از ترکیبهایی استفاده میشود که زیبایی غیرزمینی و افسانهای را تداعی میکنند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی نیز ترکیبهای مشابهی وجود دارد که مستقیماً به رخسار زیبا و شبیه به پری اشاره دارند.
به فارسی
واژگان هممعنی و جایگزین در زبان فارسی شامل زیبارویان، خوبرویان، پریچهران، پریرخان، مهجبینان، دلبران و فرشتگانچهرهها هستند که همگی بار معنایی ستایش زیبایی را به دوش میکشند.
نماد چیست
در ادبیات غنایی و عرفانی فارسی، این واژه مظهر و نماد معشوق زمینی یا آسمانی است؛ جلوهای از زیبایی پاک و دستنیافتنی که دل از کف عاشق و عارف میرباید و نمادی از کمال جمال به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل پری رویان
واژه «پری رویان» یک ترکیب اصیل و کهن در زبان فارسی است که از ادغام «پری» (با ریشه اوستایی به معنای موجود لطیف و افسانهای) و «روی» (به معنی چهره) همراه با نشانه جمع ساخته شده است. این اصطلاح کاملاً صبغه ادبی و غنایی دارد و برای توصیف انسانهایی با زیبایی خیرهکننده و ماورایی به کار میرود.
در فرهنگ و ادبیات ایرانی، پریرویان فراتر از یک توصیف ساده ظاهری، به عنوان نمادی از معشوق آرمانی و مظهر لطافت و پاکی شناخته میشوند. این کلمه در متون مذهبی مانند قرآن نیامده است، اما در اشعار بزرگانی چون حافظ و سعدی، بازتابدهنده جمال مطلق و فریبندگیِ عفیف است که روح انسان را شیفته خود میکند.