یعنی چه
«فیضش» ترکیب واژهٔ «فیض» (به معنی بهره، نعمت، برکت و لطف فراوان) و ضمیر متصل «ـَش» (سوم شخص مفرد) است و در مجموع به معنای «بخشش او»، «برکت او» یا «لطف و عنایت او» بهکار میرود که معمولاً به خداوند یا شخص بزرگی ارجاع دارد.
متضاد
واژههایی که مفهوم مقابل بخشش، لطف و برکتِ او را رسانند.
تلفظ
این واژه به صورت فتح اول (فَ)، سکون یاء (یْ) و فتح ضاد (ضَ) تلفظ میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای پرسشهای جدولی مربوط به این واژه.
به انگلیسی
معادلات انگلیسی متناسب با بار معنایی متون عرفانی و محترمانه.
به عربی
معادلهای دقیق عربی با توجه به ریشهٔ واژه و ضمیر متصل.
جمعبندی و توضیح کامل فیضش
کلمهٔ «فیضش» از ترکیب واژهٔ عربیالاصل «فیض» و ضمیر ملکی فارسی «ـَش» ساخته شده است. فیض در لغت به معنای جریان یافتن، لبریز شدن و وفور نعمتی است که بدون انقطاع سرریز میشود. بنابراین وقتی از «فیضش» سخن میگوییم، به برکت، هدایت و نیکی فراوانی اشاره داریم که از جانب یک منبع بزرگ (بهویژه خداوند متعال) جاری شده و به انسان یا جهان هستی میرسد.
در ادبیات فارسی و متون عرفانی، این کلمه بار معنایی بسیار مثبتی دارد و به عنوان نمادی از تجلی انوار الهی و الهامات قلبی بدون کسب و تلاش مستقیم سالک به کار میرود. این واژه نشاندهنده بهرهمندی از جود و بخشش مدام است.