یعنی چه
غریبپروری به معنای نواختن، پذیرایی، مهربانی و ملاطفت در حق مردمان مسافر، غریب، بیکس یا بینوا است؛ یعنی حمایت، نوازش و دستگیری از افراد غریبه و دور از وطن که به کمک نیاز دارند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت «غَریب پَروَری» (ḡarīb-parvarī) است.
در جدول
کلمه «غریب پروری» دقیقاً ۹ حرف دارد و در جدولها به عنوان پاسخ اصطلاحاتی چون غریبنوازی یا حمایت از مسافران غریب به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای رساندن این مفهوم از عباراتی مانند hospitality toward strangers یا benevolence toward strangers استفاده میشود.
به فارسی
از معادلها و مترادفهای این واژه در زبان فارسی میتوان به غریبنوازی، غریبدوستی، مهماننوازی و دستگیری از غریبان اشاره کرد. متضادهای آن نیز غریبکشی و غریبگدازی هستند. این واژه از دو جزء «غریب» (عربی) و «پروری» (فارسی، از مصدر پروردن) ساخته شده است.
در قرآن
واژهٔ ترکیبی «غریبپروری» به این شکل در قرآن وجود ندارد، زیرا اصالتاً ترکیبی با ساختار زبان فارسی است. با این حال، مفهوم آن در قالب توصیههای مؤکد به «إکرام ضیف» (مهماننوازی) و رسیدگی به «اِبنِ السَّبیل» (در راهمانده و مسافر غریب) در آیات متعدد، از جمله آیه ۲۱۵ سوره بقره، به طور جدی سفارش شده است.
جمعبندی و توضیح کامل غریب پروری
واژه غریبپروری یک ترکیب حاصلمصدر فارسی-عربی است که از ریشه عربی غریب (به معنی دور افتاده از وطن) و ریشه فارسی پروردن (به معنی مراقبت و تربیت) ساخته شده است. این اصطلاح در فرهنگ عامه و ادبیات سنتی ایران، نمادی از مهماننوازی، انساندوستی و اخلاق اجتماعی به شمار میرود و عمیقاً با آیین پهلوانی، جوانمردی و فتوت گره خورده است.
در فرهنگ ایرانی، سنت دیرینه ساخت کاروانسراها و تکریم مسافران تجلی عینی این مفهوم است. اگرچه این لفظ در قرآن کریم نیامده، اما محتوای اخلاقی آن در قالب حمایت از ابنالسبیل (مسافران در راهمانده) و احسان به نیازمندان مورد تأیید فراوان قرار گرفته است.