یعنی چه
لبریزی یک اسم مصدر به معنای حالت و صفت ظرف، جام یا فضایی است که بیش از حد گنجایشش پر شده و محتوای آن از کنارهها بیرون میریزد. این واژه علاوه بر معنای فیزیکی، در ادبیات و روانشناسی برای توصیف شدت عواطف، به پایان رسیدن ظرفیت تحمل (مانند لبریز شدن کاسه صبر) و اشباع روحی نیز به کار میرود.
تلفظ
این واژه از سه هجا تشکیل شده و تلفظ صحیح آن با فتحه روی حرف لام، سکون روی ب، و یای کشیده در هجاهای بعدی است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این واژه معمولاً در پاسخ به راهنماهایی چون «حالت پر بودن تا لبه» یا «سرشار بودن» ظاهر میشود.
به انگلیسی
برای بیان این حالت در زبان انگلیسی بسته به موقعیت متن از واژگانی که مفهوم فراتر رفتن از لبه ظرف را میرسانند، استفاده میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای توصیف این وضعیت از ریشه فعل taşmak (سرریز کردن) یا توصیف فیزیکی پر بودن تا لبه استفاده میکنند.
به فارسی
واژه لبریزی یک ترکیب مرجوع و اصیل فارسی است که از جزء «لب» (لبه و کناره) به همراه «ریز» (بن مضارع ریختن) و پسوند مصدری «ی» ساخته شده است. واژههای همخانواده آن شامل لبریز، ریزش، ریختن و سرریز هستند که همگی مفهوم حرکت مواد به دلیل پر شدن گنجایش را منتقل میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل لبریزی
واژه «لبریزی» اسم مصدری مشتق از کلمه مرکب «لبریز» است که در اصل به حالت فیزیکی یک ظرف پر از مایع اشاره دارد که محتوای آن از لبهها جریان پیدا میکند. این کلمه ساختاری کاملاً فارسی داشته و از ترکیب لبه و بن مضارع ریختن پدید آمده است و در ساختار واژگانی جدولها یک پاسخ شش حرفی دقیق به شمار میرود.
در ادبیات عرفانی و معاصر فارسی، لبریزی فراتر از یک پدیده مادی، به عنوان نمادی برای کمال، تجلی مطلق عشق، فراوانی نعمت و اشباع عواطف انسانی به کار میرود؛ آنچنان که مفاهیمی مثل لبریز شدن کاسه صبر یا لبریزی دل از شادی، از تصویرسازیهای رایج آن هستند.