یعنی چه
فخر بناکتی نام خاص و لقب فخرالدین ابوسلیمان داود بن محمد بناکتی است. او از تاریخنگاران و شاعران نامدار ایرانی در دوره ایلخانی (قرن ۷ و ۸ هجری) و ملکالشعرای دربار غازانخان بود که اثر معروف او «تاریخ بناکتی» نام دارد. لغت «فخر» به معنای افتخار و بزرگی است و «بناکتی» به زادگاه او اشاره دارد.
تلفظ
تلفظ دقیق این نام به صورت «فَخْر» (با سکون خ) و «بَناکَتی» (با فتح ب و ن، و فتح ک) است که به شهر تاریخی بناکت اشاره میکند.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، این عبارت معمولاً در پاسخ به راهنماهایی چون «مورخ قرن هشتم»، «نویسنده روضة اولیالالباب» یا «شاعر دوره ایلخانی» کاربرد دارد و دقیقاً از ۹ حرف تشکیل شده است.
به انگلیسی
در متون انگلیسی و مستشرقین، نام این مورخ بزرگ به صورت Fakhr al-Din Banakati یا Fakhr-i Banakati ثبت شده است.
به فارسی
معادل یا برگردان فارسی این اسم خاص همان «فخرالدین ابوسلیمان داود بن محمد بناکتی» است. از نظر اجزای لغوی، ترکیب شامل «فخر» (مایه مباهات) و «بناکتی» (منسوب به بناکت، شهری باستانی در ماوراءالنهر) میشود.
نماد چیست
شخصیت فخر بناکتی در تاریخ و ادبیات، نمادی از شکوفایی دانش تاریخنگاری در عصر ایلخانان و همچنین پیوند عمیق فرهنگی و ادبی مناطق ماوراءالنهر با بدنه فرهنگ و زبان فارسی به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل فخر بناکتی
فخر بناکتی، لقبی متعلق به فخرالدین ابوسلیمان داود بن محمد بناکتی، یکی از اندیشمندان، شاعران و تاریخنگاران برجسته ایرانی در اواخر قرن هفتم و اوایل قرن هشتم هجری قمری است. او در دربار ایلخانان مغول، به ویژه غازانخان، جایگاه والایی داشت و به عنوان ملکالشعرا فعالیت میکرد. پسوند «بناکتی» در نام او نشاندهنده اصالت و انتساب وی به شهر تاریخی «بناکت» در منطقه ماوراءالنهر (آسیای مرکزی) است.
شهرت عمده او در تاریخ ایران به دلیل نگارش کتاب ارزشمند «روضة اولیالالباب فی معرفة التواریخ و الانساب» معروف به «تاریخ بناکتی» است. این اثر که در سال ۷۱۷ هجری به نام ابوسعید بهادرخان تالیف شده، یک تاریخ عمومی جهان است که اهمیت منحصربهفردی در شناخت تاریخ اقوام مختلف از جمله مغولها، چینیها، هندیها و اروپاییها دارد و نمونهای درخشان از جامعنگری در تاریخنگاری اسلامی محسوب میشود.