یعنی چه
معول علیه در لغت به معنی تکیهگاه و محل اتکا است. این اصطلاح برای توصیف فرد، سند یا چیزی به کار میرود که کاملاً قابل اعتماد، موثق و مورد اطمینان باشد و بتوان در امور مختلف به آن پشتگرم بود.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ عربی تشکیل شده و تلفظ صحیح آن «مُعَوَّلٌ عَلَیه» است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول «معول علیه» است که دقیقاً ۸ حرف دارد. از معادلهای دیگر آن میتوان به معتمد یا موثق اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی عباراتی که مفهوم تکیه کردن و مورد اعتماد بودن را برسانند به عنوان معادل به کار میروند.
به عربی
این ترکیب خود ریشهٔ عربی دارد و در زبان مبدأ نیز به همین صورت یا به شکل تعابیر هممعنی استفاده میشود.
به فارسی
در برگردان روان فارسی میتوان واژههایی مانند معتمد، محل اتکا، پشتوانه و دستاویزی محکم را به عنوان جایگزین قرار داد.
در قرآن
ترکیب واژگانی «معول علیه» یا خود کلمهٔ «معوّل» به طور مستقیم در متن قرآن کریم ذکر نشده است، هرچند مفاهیم همسو با آن مانند توکل و اعتماد به خدا به وفور یافت میشود.
جمعبندی و توضیح کامل معول علیه
واژهٔ «معول علیه» یک ترکیب اصیل عربی است که از دیرباز به زبان و ادبیات فارسی، به ویژه در متون کهن، حقوقی و رسمی راه یافته است. این کلمه از ریشهٔ «ع و ل» و باب تفعیل مشتق شده و در اصطلاح به معنای کسی یا چیزی است که مورد اعتماد کامل قرار میگیرد و میتوان به عنوان یک پشتوانه و تکیهگاه محکم روی آن حساب کرد.
اگرچه این عبارت در گفتگوهای روزمره و عامیانهٔ امروز کاربرد چندانی ندارد، اما کماکان در بافتهای مکتوبِ سنگین، آرای قضایی و متون ادبی به عنوان صفت برای اسناد موثق یا افراد مورد اطمینان استفاده میشود. مفهوم کنایی آن در ادبیات، همانند ستون یا عصایی است که فرد برای نیفتادن به آن تکیه میکند.