یعنی چه
این کلمه یک ترکیب فعلی عربی (فعل امر به همراه ضمیر مفعولی) از ریشه «بَعَثَ» است که به معنای درخواست برای فرستادن، برانگیختن یا مأمور کردن کسی برای انجام یک رسالت یا کار مشخص به کار میرود.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه در زبان مبدأ به صورت «اِبعَثْهُ» (Eb'athu) است که از فعل امر «اِبعَثْ» و ضمیر متصل مفعولی «هُ» تشکیل شده است.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع و طراحان سؤال، کلمه «ابعثه» به عنوان یک واژه قرآنی ۵ حرفی با معنای «او را برانگیز» یا «او را بفرست» مورد استفاده قرار میگیرد.
به انگلیسی
در برگردان انگلیسی، با توجه به سیاق متن عباراتی نظیر Raise him up (برای برانگیختن معنوی و رستاخیز) یا Send him / Dispatch him (برای فرستادن و مأمور کردن) به کار میروند.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی است؛ در لغتنامههای عربی مترادفهای فعلی آن شامل «أرسله» (او را روانه کرد) و «أنهضه» (او را برای کاری برانگیخت) ذکر شده است.
به فارسی
معادل دقیق فارسی این عبارت فعلی، جملات امری مانند «او را برانگیز»، «او را روانه کن»، «او را مأمور فرستادن کن» یا «او را گسیل دار» است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات اسلامی، ریشه این واژه نماد بیداری از غفلت، حرکت و پویایی از حالت سکون، آغاز یک رسالت معنوی (بعثت) و در نهایت یادآور رستاخیز و احیای پس از مرگ (معاد) است.
جمعبندی و توضیح کامل ابعثه
واژه «ابعثه» در اصل یک لغت مستقل در زبان فارسی محسوب نمیشود، بلکه یک ترکیب فعلی عربی متشکل از فعل امر «اِبعَثْ» (برانگیز/بفرست) و ضمیر متصل مفعولی «هُ» (او) است. این اصطلاح به طور خاص در ادبیات دینی، متون قرآنی و ادعیه اسلامی کاربرد دارد و به معنای درخواست از خداوند برای برانگیختن یا اعزام فردی به یک مقام، مأموریت یا جایگاه والای معنوی است.
یکی از آشناترین و مشهورترین کاربردهای این واژه در دعای مأثور پس از اذان نقل شده از صحیح بخاری است؛ جایی که مسلمانان با عبارت «وَابْعَثْهُ مقاماً محموداً الذی وعدتَه» از خداوند مسئلت میکنند که پیامبر اکرم (ص) را به همان مقام پسندیده و شفاعتی که وعده داده است، مبعوث و سرافراز فرماید.
در مجموع، ریشه سه حرفی این کلمه (بعث) در زبان فارسی بسیار آشناست و پدیدآورنده واژگان پرکاربرد و کلیدی دیگری همچون بعثت، مبعوث، باعث، مبعث و انبعاث شده است که همگی مفهوم حرکت، بیداری و فرستاده شدن را در خود دارند.