یعنی چه
در اصطلاح عرفان و تصوف، به انسان کاملی گفته میشود که حاکم بر حال و زمان خویش است و در بالاترین مرتبه حضور معنوی قرار دارد. در باور شیعه نیز این عبارت از القاب شریف حضرت مهدی (عج) است؛ یعنی کسی که اختیار و تدبیر امور زمانه به اذن الهی در دست اوست.
تنزّه/تلفظ
تلفظ این عبارت ترکیبی به صورت «صا - حِ - بُل - وَقْت» (ساکن روی ق و ت) است.
به انگلیسی
در متون انگلیسی بسته به سیاق مهدویت یا عرفان اسلامی از این معادلها استفاده میشود.
به عربی
این عبارت خود ریشه عربی دارد و در متون اصیل اسلامی و تصوف به همین صورت یا با تعابیر هممعنا به کار میرود.
به فارسی
برگردان دقیق فارسی آن «دارنده و حاکم زمان» یا «خداوندگار وقت» است که در ادبیات مذهبی و عرفانی با عناوینی چون ولیعصر و صاحبالزمان شناخته میشود.
در قرآن
عبارت «صاحب الوقت» به صورت مستقیم و اصطلاحی در قرآن کریم ذکر نشده است؛ اما اجزای آن یعنی «صاحب» و «وقت» به طور جداگانه به کار رفتهاند. همچنین بر اساس روایات، آیاتی مانند «بقیة الله» (هود/۸۶) به وجود مقدس صاحبالوقت تأویل میشوند.
نماد چیست
در عرفان نماد انسان کامل و تجلی اراده الهی در «حال» است، و در فرهنگ مهدویت نماد امید به برپایی عدالت گسترده، انتظار فرج و وجود حجت زنده خدا بر روی زمین محسوب میشود.
جمعبندی و توضیح کامل صاحب الوقت
عبارت «صاحب الوقت» یک ترکیب وصفی-اضافی با ریشه عربی است که دلالتهای عمیق عرفانی و کلامی دارد. در ساحت تصوف و عرفان اسلامی، این واژه اشاره به شخصیتی دارد که فراتر از قید گذشته و آینده، بر «وقت» و تجلیات الهی در لحظه حال مسلط است و به عنوان قطب و غوث زمانه شناخته میشود.
در مذهب تشیع، این اصطلاح شأنی والا یافته و به عنوان یکی از القاب شریف حضرت مهدی (عج)، امام دوازدهم، به کار میرود. در این بستر، صاحبالوقت به معنای ولیّ زمان، حجت زنده الهی و تدبیرکننده امور عالم به اذن خداوند است که ظهور او نویدبخش استقرار عدالت در سراسر گیتی است.