یعنی چه
اسید بن عمرو یک واژه یا اصطلاح لغوی در زبان فارسی نیست، بلکه یک اسم خاص (علم) عربی است. «اُسید» شکل تصغیر «أسَد» به معنای شیر کوچک یا شیرمرد جوان است و «ابن عمرو» یعنی پسر عمرو. در تاریخ، او یکی از اشراف و بزرگان قبیلهٔ مشهور بنیتمیم در دوران جاهلیت بود که پس از پدرش، مدتی تولیت و سرپرستی کعبه و مدیریت مراسم حج آن دوران را بر عهده داشت. نوادگان او به تیرهٔ بنو اسید بن عمرو معروف شدند.
تلفظ
تلفظ صحیح این نام در زبان عربی به صورت «اُسَید بن عَمْرو» است که در آن اسید با ضمه روی الف و فتحهی سین به عنوان اسم تصغیر خوانده میشود و واو در آخر عمرو خوانده نمیشود.
در جدول
پاسخ دقیق این عبارت در جدولهای کلمات متقاطع، خودِ عبارت «اسید بن عمرو» است که با احتساب فضا یا بدون آن در منابع جدولی ۱۰ حرف دارد. همچنین ممکن است در برخی طراحهای جدول با شخصیتهای مشابهتری چون اسید بن حضیر یا اسد بن عمرو اشتباه شده باشد.
به انگلیسی
نگارش لاتین این نام خاص به صورت Asid ibn Amr یا Useyd bin Amr انجام میشود که نشاندهنده تبار و نام شخص است.
به فارسی
از آنجا که این عبارت یک اسم خاص تاریخی است، ترجمه یا معادل واژگانی یککلمهای در زبان فارسی ندارد و دقیقاً به همان صورت «اسید بن عمرو» به کار میرود که معنای تحتاللفظی آن «اسید پسر عمرو» است.
در قرآن
عبارت اسید بن عمرو هیچگونه کاربرد، ذکر یا اشارهای در متن آیات قرآن کریم ندارد. این شخصیت متعلق به دوران پیش از اسلام (جاهلیت) بوده و در تاریخ آمده که فرزندان و تیرهٔ او متولی بتی به نام شمس بودهاند که در عصر پیامبر اسلام (ص) توسط صحابه شکسته شد.
جمعبندی و توضیح کامل اسید بن عمرو
عبارت «اسید بن عمرو» یک واژه لغوی یا اصطلاح معنایی در زبان فارسی نیست، بلکه یک اسم خاص عربی (علم) متعلق به یک شخصیت تاریخی در دوران جاهلیت است. اسید در لغت تصغیر کلمه «أسد» به معنی شیر کوچک یا شیرمرد جوان است و عمرو به معنای آبادانی و طول عمر؛ بنابراین ترکیب آنها به معنی «اسید پسر عمرو» است. او از بزرگان و اشراف قبیلهٔ مطرح «بنیتمیم» در شبهجزیره عربستان بود که پس از درگذشت پدرش، مسئولیت مناصبی چون ولایت موسم و اداره حج جاهلی را در مکه بر عهده داشت.
از سوی دیگر، در برخی منابع لغوی و تاریخی، به دلیل شباهتهای ساختاری در نامهای عربی قدیم، احتمال تحریف یا اشتباه املایی میان این نام و شخصیتهای مشهورتر اسلام و تاریخ وجود دارد؛ افرادی مانند «اسید بن حضیر» که از صحابه سرشناس انصار بود، یا «اسد بن عمرو» که از قاضیان معروف کوفه در ادوار بعدی به شمار میرفت. با این حال، با تکیه بر نسبشناسی بنیتمیم، تیرهٔ «بنو اسید بن عمرو» اصالت تاریخی مشخصی در عصر کعبه جاهلی دارد.
این نام هیچگونه کاربرد یا ذکری در آیات قرآن کریم ندارد و در جدولهای کلمات متقاطع نیز به عنوان یک نام خاص ۱۰ حرفی شناخته میشود. برای برگردان آن به زبانهای دیگر از شیوههای آوانگاری لاتین استفاده میشود.