یعنی چه
درازنویسی اصطلاحی در حوزه نگارش و ویرایش است و زمانی رخ میدهد که نویسنده متن یا جملات را بیش از حد لازم طولانی، پرجزئیات یا پیچیده کند. این پدیده معمولاً با تبدیل فعلهای ساده به مرکب یا استفاده از عبارتهای حشو و طولانی به جای کلمات کوتاه صورت میگیرد؛ مانند نوشتن «اقدام به بازسازی نمودن» به جای «بازسازی کردن».
تلفظ
این واژه از ترکیب صفت «دراز» (به کسر دال و فتح را) و اسم مصدر «نویسی» (به کسر نون و سکون واو) ساخته شده است.
در جدول
در معماها و جدولهای کلمات متقاطع، برای این مفهوم بسته به تعداد حروف، کلماتی چون اطناب، حشو، پرنویسی و یا خود واژه ۹ حرفی «درازنویسی» پذیرفته میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به سبک نگارش طولانی، کشدار و پر از کلمات اضافی از این واژهها استفاده میشود.
به فارسی
برگردانها و جایگزینهای دقیق فارسی این اصطلاح شامل واژگانی چون پرنویسی، طویلنویسی، زیادهگویی مکتوب و تکلفنویسی است که در ویرایش مدرن با عنوان حشو و تعقید لفظی نیز از آنها یاد میشود.
نماد چیست
اصطلاح درازنویسی یک مفهوم انتزاعی و معاصر در حوزه دستور زبان و آیین نگارش است، به همین دلیل نماد سنتی، باستانی یا سمبلیک مشخصی در ادبیات کلاسیک یا فرهنگ عامه ندارد.
جمعبندی و توضیح کامل درازنویسی
درازنویسی یکی از آسیبهای جدی در حوزه نگارش و ویرایش زبان فارسی محسوب میشود که کیفیت و فصاحت کلام را کاهش میدهد. این اصطلاح مدرن نگارشی که نخستین بار توسط استادان برجستهای چون دکتر پرویز ناتل خانلری به ساختار دستور زبان ما وارد شد، به معنای طولانی کردن بیمورد جملات از طریق بهکارگیری فعلهای مرکب نامانوس یا عبارات حشو است.
در ساختار واژهشناسی، این کلمه یک ترکیب اصیل فارسی از صفت «دراز» و اسم مصدر «نویسی» است. نقطه مقابل این پدیده، اصلِ «ایجاز»، «کوتاهنویسی» یا «سادهنویسی» قرار دارد که بر انتقال بیشترین مفهوم با کمترین و رساترین کلمات تاکید میکند. تسلط بر مهارتهای ویرایشی به نویسندگان کمک میکند تا با حذف زواید، از بیراهه رفتن متن جلوگری کنند.