یعنی چه
این واژه فعل ماضی، مفرد مؤنث غایب از مصدر تَقاعُس است. در مفهوم عام به معنی سستی کردن، کوتاهی نمودن در انجام وظیفه، سر باز زدن از کار و عقبنشینی از یک اقدام است.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه به صورت تَقاعَسَتْ (با فتح ت، قاف، عین و سین، و سکون ت پایانی) است.
در جدول
پاسخ دقیق جدول برای این واژه ۶ حرفی، خودِ کلمه «تقاعست» یا معادلهای آن مانند سستی کرد و طفره رفت است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به ضمیر مؤنث مستتر در فعل، از عباراتی که نشاندهنده تعلل و عقبنشینی فرد مؤنث است استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و افعال هممعنی آن در این زبان بر کنده شدن، سستی و عقبنشینی دلالت دارند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای رساندن این مفهوم از افعالی که معنای طفره رفتن و دور ایستادن از مسئولیت را میدهند، استفاده میشود.
به فارسی
برگردان دقیق این فعل به زبان فارسی معادل عباراتی چون «او (یک زن) در انجام کار کوتاهی کرد»، «سر باز زد» یا «پای پس کشید» میباشد.
جمعبندی و توضیح کامل تقاعست
واژه «تقاعست» (تَقاعَسَتْ) یک فعل ماضی، مفرد مؤنث غایب از ریشه عربی (ق - ع - s) در باب تفاعل است. معنای دقیق آن سستی کردن، طفره رفتن، عقبنشینی و کوتاهی کردن در انجام یک وظیفه یا کار توسط یک فاعل مؤنث است. در متون قدیمی و دینی غیر از قرآن (مانند احادیث)، این ساختار صرفی به چشم میخورد و مفهوم غفلت عملی و ضعف اراده را منتقل میکند.
گاهی در جستجوهای لغوی، کاربران این کلمه را به جای شکل مصدری آن یعنی «تقاعس» به کار میبرند. تقاعس در زبان فارسی روزمره به عنوان اسم مصدر کاربرد دارد، اما شکل «تقاعست» دقیقاً فرم فعلی آن با ویژگیهای دستوری مشخص است که معنای التزام عملی به تنبلی یا عقبنشینی را در خود دارد.