یعنی چه
ابن جهم یک اسم خاص (علم) عربی-تاریخی است که در لغت از ترکیب «ابن» (پسر) و «جهم» (ترشرو یا بدخلق) ساخته شده و معنای «پسر جهم» را میدهد. در تاریخ ادبیات و منابع رجالی، این نام عمدتاً اشاره به «ابوالحسن علی بن الجهم سامی بغدادی»، شاعر و محدث سرشناس قرن سوم هجری در دربار عباسی (بهویژه دوران متوکل) دارد.
تلفظ
این عبارت به صورت «اِبنِ جَهم» (Ebne Jahm) تلفظ میشود که در آن حرف جیم و هاء مفتوح و ساکن هستند.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه دقیقاً ۶ حرف دارد. به عنوان راهنما معمولاً از عباراتی چون «شاعر معروف عباسی» یا «گوینده قصیده عیون المها» استفاده میشود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای نگارش این نام تاریخی از صورتهای استاندارد لاتین استفاده میشود.
به عربی
در زبان مبدأ (عربی) این نام معمولاً همراه با الف و لام تعریف به صورت «ابن الجهم» به کار میرود.
به فارسی
از آنجا که ابن جهم یک اسم خاص تاریخی است، معادل واژگانی مستقیم در فارسی ندارد، اما ترجمه تحتاللفظی آن «پسر جهم» یا «فرزند جهم» است.
جمعبندی و توضیح کامل ابن جهم
«ابن جهم» یک واژه عمومی با معنی مستقل در زبان فارسی نیست، بلکه یک اسم خاص و نسبت خانوادگی عربی به معنای «پسر جهم» است. این عبارت در متون تاریخی و ادبی بیش از هر چیز یادآور ابوالحسن علی بن الجهم، شاعر نامدار بغدادی در عصر عباسی است که به دلیل تحول سبک شعریاش از بدویت به لطافت شهرت دارد.
از آنجا که این ترکیب یک نام علم محسوب میشود، ویژگیهای زبانی کلمات عام مانند متضاد یا کاربرد قرآنی برای آن معنا ندارد. ریشه لغوی جهم در عربی به معنای عبوس و ترشرو است، اما کاربرد اصلی ابن جهم صرفاً به عنوان یک شناسه تاریخی برای معرفی راویان و شاعران دوره اسلامی است.