یعنی چه
در فرهنگ عامیانه و لغتنامه دهخدا، این کلمه برای توصیف فردی به کار میرود که علاوه بر حماقت یا تنبلی، ویژگی ظاهری بلندقامت بودن را نیز دارد. همچنین به افراد مفتخور، بیمسئولیت و ولگرد که بار جامعه هستند اطلاق میشود.
تلفظ
تلفظ واژه به صورت فتح اول و فتح سوم (اَلدَنگ) است و اصطلاحی عامیانه در زبان فارسی به شمار میرود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت بر اساس تعداد حروف خواسته شده میتواند خودِ عبارت یا مترادفهای آن نظیر لوده و ولگرد باشد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه بر جنبههای مختلف آن یعنی بیکاری، ولگردی و پستی رفتار تمرکز دارند.
به فارسی
واژههای جایگزین و هممعنی فارسی آن شامل پخمه، پپه، دنگل، کمهوش، نادان، بیعار، ولگرد و بیسروپا است که بار تحقیری دارند.
نماد چیست
این واژه مفهوم اسطورهای یا نماد فرهنگی رسمی ندارد؛ صرفاً یک برچسب زبانی کنایهآمیز و تحقیرآمیز در جامعه برای توصیف افراد بیمسئولیت و بیفکر است.
جمعبندی و توضیح کامل الدنگ دهخدا
واژه «الدنگ» در ادبیات عامیانه فارسی و لغتنامههای معتبری چون دهخدا و معین، ترکیبی از نقد ظاهر و رفتار فرد را بازتاب میدهد. این کلمه در درجه اول به شخص بلندقامت اما احمق و سبکعقل اشاره دارد و در مرتبه بعدی، نمادی از لودگی، ولگردی، تنپروری و بیمسئولیت بودن در زندگی اجتماعی است.
از نظر ریشهشناسی، این کلمه فاقد ریشههای مکتوب باستانی یا اشتقاق رسمی ساختاری نظیر کلمات عربی است و بیشتر یک لفظ ساختگی و اصطلاح کوچهبازاری در زبان فارسی معاصر محسوب میشود. نویسندگانی چون محمدعلی جمالزاده نیز از این واژه در داستانهای خود برای توصیف شخصیتهای بیکار و بار استفاده کردهاند.