یعنی چه
«بنی غطفان» در لغت به معنای فرزندان یا تبار غطفان است. در تاریخ به یک اتحادیه قبیلهای بزرگ و قدرتمند در شبهجزیره عربستان (منطقه نجد در شمال شرق مدینه) اطلاق میشد که به زندگی بدوی، بیاباننشینی و جنگاوری شهرت داشتند و شاخههای مشهوری از آن منشعب شده بود.
تلفظ
این عبارت تاریخی به صورت بَنی غَطَفان (با فتح غین، طاء و فاء) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این عبارت تاریخی و قبیله صدر اسلام خود «بنی غطفان» با ۸ حرف یا «بنو غطفان» است.
به انگلیسی
در منابع انگلیسی و تاریخنگاریهای بینالمللی از این اتحادیه قبیلهای با عبارات Banu Ghatafan یا Ghatafan tribe یاد میشود.
به فارسی
معادلهای به کار رفته در متون فارسی برای این عبارت شامل «بنو غطفان»، «غطفانیان» و «قبیله غطفان» است. واژه غطفان در لغت عرب از ریشه (غ ط ف) به معنی مژه یا ابروی دراز و برگشته یا فراخی و خوشی زندگی آمده است.
در قرآن
نام «بنی غطفان» به صورت صریح و مستقیم در متن قرآن ذکر نشده است؛ اما بر اساس تفاسیر و شأن نزولها، آیات مربوط به جنگ احزاب در سوره احزاب و برخی آیات سوره مائده و فتح به اقدامات، همپیمانی آنان با یهود خیبر و کارشکنیهای این قبیله علیه مسلمانان اشاره دارد.
نماد چیست
در تاریخ صدر اسلام، بنی غطفان نماد اعراب بادیهنشین سرسخت، مصلحتاندیش و عهدشکن بودند که تا پیش از فتح مکه با دشمنان اسلام مانند قریش متحد میشدند. همچنین پس از رحلت پیامبر، از نمادهای اصلی جریان ارتداد و شورش علیه حکومت مدینه به شمار میرفتند.
جمعبندی و توضیح کامل بنی غطفان
«بنی غطفان» یا بنو غطفان، یک اتحادیه قبیلهای بزرگ و بسیار مهم از اعراب عدنانی در دوران جاهلیت و صدر اسلام بود که در سرزمین نجد واقع در شرق مدینه زندگی میکردند. این قبیله از شاخههای متعددی مانند بنی عبس، بنی ذبیان، بنی فزاره و اشجع تشکیل شده بود و به بیاباننشینی، خشونت و جنگاوری شهرت داشت.
نام این قبیله به نیا و جد بزرگ آنها یعنی «غطفان بن سعد بن قیس» برمیگردد. در تاریخ اسلام، این قبیله به دلیل همپیمانی با یهودیان خیبر و مشرکان قریش در جنگ خندق (احزاب) علیه پیامبر اسلام (ص) شناخته میشود. اگرچه نام آنها مستقیماً در قرآن نیامده، اما آیات متعددی در سورههای احزاب و فتح به رفتارهای سیاسی و نظامی آنها اشاره دارد.
پس از درگذشت پیامبر اسلام، بنی غطفان یکی از ارکان اصلی جنگهای ارتداد شدند و از مدعیان دروغین نبوت مانند طلیحه اسدی حمایت کردند، اما در نهایت شکست خورده و به اسلام بازگشتند. در فرهنگ تاریخی، این نام یادآور ساختار سیاسی قبیلهای و سرسختی اعراب بادیهنشین پیش از تشکیل دولت مرکزی در مدینه است.