یعنی چه
شجره الطیبه در لغت به معنای درخت پاکیزه، خوشنام و بارور است. در فرهنگ اسلامی و قرآنی، این ترکیب اصطلاحی است برای توصیف یک حقیقت اصیل، ریشهدار و پربرکت که هیچگاه از بین نمیرود. این واژه یک مفهوم کلاسیک و اعتقادی است و به درختی تشبیه شده که ریشههای محکم در زمین و شاخههایی بلند در آسمان دارد و همواره میوههای نیکو میدهد.
در جدول
در کلمات متقاطع و جداول شرح در متن، پاسخ این عبارت دقیقاً «شجره الطیبه» با ۱۰ حرف یا «شجره طیبه» با ۸ حرف است که به عنوان مَثَل قرآنیِ درخت پاکیزه شناخته میشود.
به انگلیسی
در ترجمههای انگلیسی متون اسلامی و قرآن کریم، این اصطلاح غالباً به صورت واژگان توصیفی برای درخت پاک یا نیکو ترجمه میشود.
به عربی
این ترکیب یک عبارت اصیل عربی است که از دو جزء «شَجَرة» (درخت) و «الطَّيِّبَة» (پاکیزه و خوشایند) تشکیل شده است.
به فارسی
معادلهای مستقیم این ترکیب در زبان فارسی «درخت پاکیزه»، «درخت نیکو»، «درخت مبارک» و در اصطلاح تفسیری «درخت ایمان» است که مفهوم اصالت و خیر رسانی دائمی را میرساند.
در قرآن
این عبارت زیبا در آیه ۲۴ سوره مبارکه ابراهیم آمده است؛ جایی که خداوند «کلمه طیبه» (سخن و باور پاک مانند لا اله الا الله) را به درختی پاک و استوار تشبیه میکند که ریشهاش در زمین ثابت و شاخههایش در آسمان است.
نماد چیست
شجره الطیبه در تفاسیر نماد انسان کامل، ایمان استوار و مکتب حق است. ریشههای محکم آن نشانگر باور تزلزلناپذیر، شاخههای معلق آن نماد پویایی و صعود معنوی، و میوههای همیشگی آن نماد اعمال صالحی است که زمان و مکان نمیشناسد و همواره به جامعه خیر میرساند. همچنین در روایات فریقین، به عنوان نمادی از پیامبر اکرم (ص) و خاندان پاکشان تعبیر شده است.
جمعبندی و توضیح کامل شجره الطیبه
عبارت «شجره الطیبه» در اصل یک ترکیب وصفی عربی به معنای درخت پاک، بارور و پربرکت است که به برکت قرآن کریم به یکی از عمیقترین تمثیلهای معارف اسلامی تبدیل شده است. این اصطلاح در سوره ابراهیم برای تجسم بخشیدن به مفهوم «ایمان و کلمه توحید» به کار رفته تا نشان دهد یک باور راستین چگونه مانند درختی اصیل، ریشههایی تزلزلناپذیر در عمق جان دارد و شاخ و برگهای آن بلندای آسمان را فتح میکنند.
این تمثیل قرآنی نماد هر جریان، مکتب یا پدیدهٔ مبارکی است که بر پایه حق استوار شده و بدون وابستگی به زمان و مکان، همواره ثمرات نیکو و خیر مستمر به بار میآورد. در روایات و تفاسیر بزرگ، این واژه علاوه بر ایمان شخص مؤمن، به وجود مقدس پیامبر اسلام (ص) و اهل بیت عصمت و طهارت نیز تاویل شده است که ریشه در اصالت دارند و سایهسار پربرکتشان همواره پناهگاه حقجویان است.