یعنی چه
واژه «بیاوار» یک اسم کهن و منسوخ در زبان فارسی است که در گذشته به معنای پیشه، شغل، عمل و تکاپو به کار میرفته است. این کلمه امروزه در زبان معیار کاربردی ندارد و بیشتر در متون کلاسیک دیده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، واژه «بیاوار» به عنوان پاسخ ۶ حرفی برای راهنماهای «کار»، «پیشه» یا «شغل کهن» استفاده میشود.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی این واژه همگی بر مفاهیم مربوط به اشتغال، کارکردن و حرفه دلالت دارند.
به عربی
در زبان عربی، کلمات عَمَل و شُغل دقیقترین برگردانهای مفهومی برای این واژه کهن هستند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، مفهوم کار و پیشه با واژگان İş و Meslek رسانده میشود.
به فارسی
معادلهای امروزی و روان این واژه در زبان فارسی معیار شامل کلماتی چون کار، پیشه، شغل، عمل و تکاپو است. در اشعار کهن (مانند اشعار ناصرخسرو و عنصری) این کلمه اغلب به صورت ترکیب عطفی «کار و بیاوار» برای تأکید بر تلاش و مشغله به کار رفته است.
نماد چیست
واژه «بیاوار» نماد فرهنگی، مذهبی یا اسطورهای خاصی ندارد و صرفاً به عنوان یک اسم عام، نمایانگر مفهوم کار، تلاش، تکاپو و فعالیتهای روزمره انسان برای امرار معاش است.
جمعبندی و توضیح کامل بیاوار
واژه «بیاوار» از جمله کلمات اصیل و کهن زبان فارسی (دوره فهلویات و پارسی دری) است که در لغتنامههای معتبری نظیر دهخدا، برهان قاطع و رشیدی به معنای شغل، کار، پیشه و عمل ثبت شده است. این واژه در ادبیات کلاسیک ایران، بهویژه در اشعار ناصرخسرو، به صورت ترکیب «کار و بیاوار» برای نشان دادن اوج مشغله و فعالیت دنیوی انسانها به کار میرفته است.
امروزه این کلمه از زبان معیار و گفتاری مردم کاملاً منسوخ شده است و ریشه فعلی یا اشتقاق مدرنی در زبان فارسی امروزی ندارد. با این حال، به دلیل ساختار ششحرفی و اصالت تاریخیاش، یکی از واژههای محبوب و چالشبرانگیز در طراحی جدولهای کلمات متقاطع به شمار میرود.