یعنی چه
واژه «زنگل» در متون کهن فارسی به معنای زنگوله یا زنگ کوچکی است که به پای پرندگان شکاری، حیوانات یا کودکان میبستند. علاوه بر این، در موسیقی سنتی و قدیم ایران، زنگل نام یکی از دوازده مقام اصلی موسیقی بوده است. این واژه امروزه کمکاربرد است و جای خود را به زنگوله داده است.
تلفظ
این کلمه به فتح زاء، سکون نون، فتح گاف و سکون لام (زَنگَل) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ واژههایی مانند زنگوله، زنگ کوچک یا مقام قدیمی موسیقی با ۴ حرف، «زنگل» است.
به انگلیسی
برای برگردان این واژه به زبان انگلیسی از معادلهایی که به زنگهای کوچک اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی به زنگهای کوچک و زنگولهها، جلجل یا جرس صغیر میگویند.
به فارسی
معادلهای اصیل و هممعنی این واژه در زبان فارسی شامل زنگوله، زنگله، درای خرد و زنگ صوتی سبک هستند که امروزه واژه زنگوله از همه رایجتر است.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک فارسی، زنگل یا زنگوله کنایه و نمادی از باخبر کردن، بیداری، آگاهیبخشی و نشانهای از حرکت کاروان یا حضور شخص و شیء است. خاقانی نیز در اشعار خود از این واژه برای تصویرسازی بهره برده است.
جمعبندی و توضیح کامل زنگل
واژه «زنگل» یکی از لغات اصیل و کهن زبان فارسی است که ریشه در کلمه «زنگ» دارد. این واژه در گذشته کاربردی دوگانه داشته است؛ از یک سو به عنوان یک ابزار صوتی کوچک (زنگوله یا جرس خرد) برای حیوانات و پرندگان استفاده میشده و از سوی دیگر، در تاریخ هنر ایران به عنوان نام یکی از دوازده مقام اصلی موسیقی سنتی شناخته میشده است.
با گذر زمان و تحول زبان فارسی، این واژه ساختار صوتی خود را به «زنگوله» داد و امروزه کاربرد روزمره خود را از دست داده است. با این حال، زنگل به دلیل ساختار چهار حرفی و معانی دقیق تاریخیاش، همواره یکی از لغات محبوب در طراحی جدولهای کلمات متقاطع و متون ادبی قدیمی به شمار میرود.